Zoeken

In 1985 verscheen het boek ‘Wereldkampioen!’ van wielerverzamelaar Wim van Eyle. De geschiedenis van het WK op de weg wordt nauwgezet beschreven, eindigend met de wereldtitel van Claude Criquielion in 1984. Omdat Joop Zoetemelk een jaar later per ongeluk wereldkampioen werd in Giavera del Montello, is er een inlegvel aan het boek toegevoegd met het verslag van 1985.

Dankzij Van Eyle weten we dat er in 1952 (op 24 augustus) achtenveertig renners aan de start stonden, die zestien maal een licht golvend parcours af moesten leggen nabij de stad Luxemburg. Er was al vooraf kritiek op het niet al te zware parcours. Het aardige is dat je er niemand meer over had gehoord als er een toprenner wereldkampioen was geworden, zoals Mario Cipollini in 2002 in Zolder. Daar was het parcours achteraf zeer geschikt voor een koninklijke sprint.

Maar in 1952 kregen de critici gelijk. Na 280 kilometer kwam het tot een pelotonsprint met vierendertig van de achtenveertig gestarte renners. Daarbij vele grote namen: Rik van Steenbergen, Fiorenzo Magni, Ferdi Kübler, Louison Bobet, Gino Bartali, Stan Ockers, Jean Robic en Wout Wagtmans.

De Amsterdammer Henk Faanhof (zesde) leek even te gaan winnen. Bij de snelle Fiorenzo Magni (vierde) brak de klem van de zadelpen af. Op de foto van de sprint zien we dat Magni ondanks zijn pech maar nét tekort komt. De nummers twee en drie, rechts op de foto, kijken naar de renner die voluit sprintend zijn wiel als eerste over de streep drukt, zonder dat hij zich de luxe kan veroorloven zich juichend op te richten.

Dat moet dus de Duitser Heinz Müller zijn, die wereldkampioen werd vóór de Zwitser Gottfried Weilenmann en Ludwig Hörmann, ook al een Duitser. Van alle grote namen stond er niemand op het podium, en een vrijwel onbekende renner mocht een jaar lang in de regenboogtrui rondrijden.

Müller kon zijn wereldtitel nooit echt bevestigen. Hij won vooral etappes in de Ronde van Duitsland (negen), waarschijnlijk in de sprint. Zijn erelijst vermeldt nog een Duitse wegtitel in 1953, en een ritoverwinning in de Ronde van Zwitserland. In 1954 reed Müller de Ronde van Nederland. In Tilburg, waar Wim van Est won, werd de Duitser derde in de vierde etappe.

In 1946 was er van Duitsers aan de start van het WK nog geen sprake, zo kort na de Tweede Wereldoorlog. De Italianen Coppi en Bartali stonden trouwens wel aan het vertrek. Er werd gereden in Zürich, in het in de oorlog neutrale Zwitserland.

De Belg Marcel Kint, acht jaar eerder de laatste vooroorlogse wereldkampioen bij de profs, ging alleen in de aanval. Maar de ‘Zwarte Arend’ werd teruggehaald door zijn eigen landgenoot Rik van Steenbergen, met in zijn wiel de thuisrijder Hans Knecht. De Zwitser profiteerde van de situatie en won uiteindelijk vóór Marcel Kint. Rik van Steenbergen werd derde. Kint verklaarde na afloop dat hij in de finale door iemand uit het publiek aan het zadel werd getrokken.

Net als Heinz Müller had Hans Knecht geen lange erelijst, maar hij had de pech dat zijn wielercarrière werd onderbroken door de oorlog. Een lot dat bijvoorbeeld ook de
Limburger Jan Lambrichs trof. In 1946 was Knecht, die in 1938 de regenboogtrui veroverde bij de amateurs, al bijna drieëndertig.

In 1999, in Verona, werd ene Oscar Freire Gomez wereldkampioen. Dat was toen een volslagen verrassing, al was hij in 1997 tweede geworden op het WK voor beloften. In Stuttgart kan hij zijn vierde wereldtitel binnenhalen en daarmee voor eeuwig uitstijgen boven de drievoudige wereldkampioenen Eddy Merckx, Alfredo Binda en Rik van Steenbergen.