De helende handen van Pierre van den Akker

De voetballers van Oranje werden graag aangeraakt door de handen van verzorger Pierre van den Akker. Zijn Fingerspitzengefühl had hij ontwikkeld tijdens het maken van kerkschilderingen.

In 1974, met Johan Neeskens. ANP Fotoarchief

Als één van de kleinkinderen van Pierre van den Akker, oud-verzorger van het Nederlands Elftal, een vliegtuig zag, wees hij altijd met zijn vinger naar het toestel. “Daar zit opa in,” wist het kind. Meestal klopte dat niet, maar zeker is dat er erg veel vliegtuigen over de wereld zijn gevlogen met opa van den Akker aan boord. Want volgens eigen zeggen heeft de sportmasseur in zijn loopbaan bij de KNVB zo’n 1.800 wedstrijden meegemaakt van vertegenwoordigende elftallen.

Van den Akker werd geboren in Den Bosch op 20 april 1917. Zijn vader dreef een zaak in religieuze attributen en maakte ook regelmatig kerkschilderingen, waarvoor Pierre regelmatig werd ingeschakeld. De familie hoopte dat Pierre de winkel zou overnemen maar die wens bleef onvervuld, omdat zijn hart vooral lag bij het verzorgen van mensen.

De technische staf van Nederland op het WK van 1978. Met v.l.n.r. Jan Zwartkruis, Arie de Vroet, bondscoach Ernst Happel en verzorger Pierre van den Akker. ANP Foto 

Een speler is een vliegtuig

Al tijdens zijn dienstplicht hielp hij zijn mede-soldaten af van blessures. Het Fingerspitzengefühl dat hij had ontwikkeld bij het schilderen kwam daarbij goed van pas. “Goed masseren geldt als het belangrijkste fundament,” volgens Van den Akker. “Mensen voelen, met mensen contact hebben, dat geldt mijns inziens veel meer dan ze meteen onder één of ander apparaat zetten.” Zijn afkeer van technische snufjes behield hij zijn hele leven. Diploma’s sloeg hij lager aan dan vak- en mensenkennis.

In de jaren dertig, na het volgen van een opleiding tot sportmasseur, trok hij door Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk om sporters te verzorgen. Op sommige momenten deed hij dat voor wel veertig clubs tegelijk. Naast zijn voorkeur om met handen en gevoel te werken, ontwikkelde hij zijn specialiteit om blessures te voorkomen in plaats van ze te genezen. Van den Akker vroeg om meer aandacht voor preventie, door bijvoorbeeld het dragen van beschermende middelen en een goede medische bijstand. “Een kapotte speler is net als een vliegtuig in reparatie,” meende hij. “Hoe langer dat duurt, hoe meer poen dat kost.”

Na de oorlog belandde hij in de voetbalwereld bij het Bossche BVV. Via oud-bondscoach Elek Schwartz kwam hij in contact met de KNVB, die hem in 1966 een parttime contract aanbood voor drie jaar. Na die jaren werd hij aangenomen als de vaste verzorger van Oranje. In de dertien jaren die daarop volgden was hij niet alleen een verzorger voor de internationals, maar tevens psycholoog, praatpaal en materiaalman.

Met Tscheu La Ling in 1977. Nationaal Archief

Humor en principes

Hij stond bekend om zijn humor, maar eveneens om zijn principes. Tot negen uur ‘s avonds mocht iedereen aankloppen, maar daarna kwam niemand meer binnen. Zijn afkeer van apparaten en diploma’s leverde conflicten op met fysiotherapeuten. “Als de stroom uitvalt, kunnen jullie niets meer,” sneerde hij veelvuldig. Het kostte hem ook moeite dat steeds meer taken uit zijn handen werden genomen, als gevolg van het professionalisme. ‘Zijn’ spelers namen het hem niet kwalijk.

Oud-international René van der Kerkhof: “Hij stond in de groep, was als het ware een schakel tussen spelers en de trainer. Als iemand in de put zat, hielp hij hem eruit. Voordat een wedstrijd begon, stelde hij de spelers gerust met zijn grappen. Sommige van ons hadden echter rust nodig om zich te concentreren. Dat accepteerde hij en liet die spelers dan met rust. Ik hield er juist wel van nog een goede mop te horen voordat ik het veld betrad.”

Een paar goede tikken

In de jaren dat Van den Akker betrokken was bij het Nederlands Elftal maakte hij de wereldkampioenschappen mee van 1974 en 1978 in West-Duitsland en Argentinië. Van der Kerkhof speelde mee in de finale van 1978 tegen het gastland, die begon met de klacht van de Argentijnse speler Passarella over de manchet van de PSV-er. Tijdens de eerste wedstrijd op het toernooi tegen Iran had Van der Kerkhof zijn hand gebroken tussen duim en wijsvinger. Vanuit Nederland werd een manchet overgevlogen, zodat hij door kon spelen. Geen enkele scheidsrechter maakte daar een probleem van, tot de finale.

“Passarella zei dat de manchet gevaarlijk was en vervangen moest worden. We gingen naar de kleedkamer om het opnieuw te verbinden. ‘Geef die Argentijnen er maar een paar goede tikken mee,’ zei Van den Akker en dat heb ik ook gedaan. Vooral Tarantini en Passarella kregen een paar goede klappen, omdat juist zij de hele tijd op mij aan het loeren waren.”

In 1982 bereikte Van den Akker zijn pensioengerechtigde leeftijd. De vriendschappelijke interland Engeland-Nederland op 25 mei dat jaar was zodoende zijn afscheid. Tijdens de afscheidsreceptie werd hij onderscheiden door de KNVB met de gouden erespeld.

De twee Johannen op bezoek.

Nog lang daarna bezochten ex-internationals hem met het verzoek zijn helende vingers te leggen op zere plekken. René van der Kerkhof haalde hem in 1986 naar Helmond Sport, om het een jaar uit te houden. “Het werd hem toen te veel,” aldus Van der Kerkhof.

Van den Akker had eveneens goede contacten met het koningshuis. Henny Warnenhoven, vertegenwoordiger van Adidas en voormalig materiaalman bij Oranje: “Ik stapte eens binnen in zijn werkkamer en daar lag prins Claus in een stoombad. Pierre hielp de leden van het Koningshuis ook van hun kwetsuren af. Vooral bij de jonge prinsen was hij populair. Claus zei eens dat zijn kinderen regelmatig terugkwamen van Van den Akker en opeens schuine moppen vertelden.”

In 1998 is Van den Akker overleden.

Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties