Zoeken

Het liep niet bepaald storm voor de wedstrijd tussen Spartak Moskou en Haarlem in het Lenin-stadion. In de voorverkoop waren er slechts tienduizend kaartjes verkocht en gezien de kou zouden dat er waarschijnlijk niet veel meer worden. De politie besloot daarom alleen de vakken A en C open te stellen voor publiek. Die twee vakken konden meer dan veertigduizend mensen herbergen, dus dat was meer dan toereikend. Het scheelde een hoop werk en bovendien kon de harde kern beter in de gaten worden gehouden. Zij zouden nu allemaal geconcentreerd in één vak zitten, waardoor de ‘gevaarlijke elementen’, zoals dat in politietermen heette, konden worden omsingeld.

Het grootste deel van de fans van Spartak bestond echter uit keurige supporters, die ondanks de kou Spartak een hart onder de riem wilden steken. Oleg Victorov was zo iemand. Hij was twintig jaar, enig kind, en studeerde elektronica aan de universiteit van Moskou. Hij was een studiehoofd en zat altijd met zijn neus in de boeken.

Oleg was een moederskindje. Verliefd was hij nog nooit geweest. Ja, op z’n studieboeken. Maar niet op een meisje. Hij had zijn moeder ooit verteld over een studiegenootje dat verliefd op hem was geworden. Maar dat gezoen vond hij maar niets. Eigenlijk was er maar één vrouw in zijn leven en dat was zijn moeder Raisa.

Van wie hij de liefde voor Spartak had geërfd, was een raadsel. Vader hield van voetbal in het algemeen, maar niet van een club in het bijzonder. De ploeg die het mooiste voetbal speelde, kon rekenen op zijn steun, zei hij altijd. Bij zijn zoon was dat anders. Oleg was een echte supporter van Spartak Moskou.

Op woensdag 20 oktober waren er op zijn universiteit uren uitgevallen, waardoor hij eerder thuiskwam dan normaal. Oleg mocht dan al twintig jaar zijn, toch belde hij zijn moeder op haar werk op om te vragen of hij naar het voetballen mocht.

‘Zou je wel naar het stadion gaan, jongen? Het is zo koud.’
‘Ja, moeder, maar als iedereen zo denkt, wie moet Spartak dan steunen?’
‘Dat is waar, ga maar. En doe voorzichtig.’

Na de wedstrijd schoot ze wakker. ‘Waar is Oleg?’ Raisa maakte zich meteen zorgen. De hele week had ze al een naar, onbestemd gevoel over haar zoon.

‘Maak je geen zorgen, hij komt zo,’ stelde haar man haar gerust. Maar plotseling begreep ze de signalen die ze had gekregen. Hysterisch begon ze door het huis te rennen en riep: ‘Oleg komt nooit meer terug.’
Ze pakte haar jas en rende naar buiten. Was het een verkeersongeluk? Was hij aangevallen? Beroofd misschien? Ze rende over de kleine heuvels rondom de flats, maar hoe ze ook zocht, ze vond haar zoon niet.

Haar man probeerde haar gerust te stellen. ‘Oleg komt zo,’ zei hij telkens. Maar toen het twee uur ’s nachts was geworden en er nog geen enkel spoor van hun zoon was, werd ook haar man angstig. Raisa belde haar zus en met z’n drieën gingen ze naar het politiebureau om Oleg Victorov als vermist op te geven.