Zoeken

Als kleine jongen bezocht Tiff al races op Silverstone en Brands Hatch maar hij was pas 20 jaar toen hij echt in een racewagen kroop. Needell won in 1970 een racecompetitie in een Formule Ford die door het bekende tijdschrift Autosport werd georganiseerd. “In die tijd werkte ik doordeweeks als civiel ingenieur, met mijn salaris bekostigde ik mijn Formule Ford voor in het weekend. Ik prepareerde m’n eigen wagen en had geen monteurs, toch werd ik zo uiteindelijk kampioen”, vertelt Needell.

Via de Formule Ford en de Britse Formule 3 werkte hij zich op totdat hij het in de Formule 1 mocht proberen. “Veel mensen zijn vergeten dat ik een Grand Prix-coureur ben geweest omdat ik nu bekend ben door Fifth Gear. Ik heb echter ook veertien keer Le Mans gereden met een 3e plaats in 1990 met een privé Porsche”, memoreert Tiff. “Natuurlijk was die ene Grand Prix het hoogtepunt maar het was niet echt spectaculair.”

In Monaco. Copyright Jose Miguel Barros

Eruit gehouden

Zijn eerste kans om Formule 1 te rijden kwam al in 1979 toen hij bij het team van Ensign werd gevraagd, de FISA (tegenwoordig FIA) wilde echter geen superlicentie voor hem afgeven. “Ik was de eerste die hiermee te maken kreeg, de FISA had zich net bedacht dat nieuwe Formule 1-coureurs een superlicentie nodig hadden. Op dat moment reed ik verdienstelijk in de Britste Formule 3, het sterkste kampioenschap, terwijl je alleen een licentie kreeg als je in de Europese Formule 3 reed. Zo hebben die Fransen (Balestre, een Fransman was voorzitter van de FISA, red.) me eruit gehouden”, zegt Needell, die ondertussen ook nog een beetje de FIA GT race op de monitoren volgt.

Een jaar later kreeg Needell echter een nieuwe kans bij Team Ensign. Zwitser Clay Regazzoni die eigenlijk voor het team reed, had een gruwelijk ongeluk tijdens de Grand Prix op Long Beach toen hij vol in de bandenstapel terecht kwam en vanaf z’n middel verlamd raakte. Unipart, hoofdsponsor van het toch al armlastige Ensign drong er bij eigenaar Mo Nunn op aan dat ze een Engelse vervanger voor Regazzoni wilden hebben. “Ik werd door Nunn gebeld nadat ze al twee dagen met Mike Thackwell op Zolder hadden getest. Die zag uiteindelijk af van het race-aanbod zodat ik vooraf nog een halve dag in de Ensign N180 kon testen op Donington.”

De Ensign N180 was aan het begin van het seizoen een veelbelovende wagen, ontworpen door Nigel Bennet en Ralph Bellamy, die veel ervaring had opgedaan bij Brabham en McLaren. Het Britse Unipart zorgde dat Mo Nunn wat meer budget had dan andere jaren, Ensign was altijd een achterhoedeteam geweest. Uiteindelijk bleek de N180 ontzettend veel onderstuur te hebben, punten scoren was uitgesloten. Na Regazzoni’s ongeluk was het team zijn grootste dynamo kwijt. De vijfde race van het seizoen 1980 mocht Tiff Needell invallen voor de Grand Prix van België. Hij kwalificeerde zich als 23e met alleen Emerson Fittipaldi achter zich. Tiff: ”Van mijn Grand Prix debuut herinner ik me alleen nog dat ik met Fittipaldi heb geracet, hij was mijn raceheld. Ik haalde Emerson in en hij vervolgens mij weer, totdat mijn Cosworth DFV het begaf in de 14e ronde, dat was het einde.”

Twee weken later mocht Tiff het nog eens proberen in Monaco. “De vrije training op donderdag was het flink aan het regenen en ik kwalificeerde me als 19e van 27 wagens. Er was maar echter voor 20 wagens plaats op de grid maar in de zaterdagtraining was het weer droog. De wagen onderstuurde veel sterker en ik kan me nog herinneren dat Reutemann me steeds ophield. Bij de topcoureurs was het namelijk zo dat ze mensen achter zich wilden houden zodat ze zelf vrije baan hadden om hun kwalificatieronde te rijden! Uiteindelijk stond ik dus niet op de grid.”

Jan Lammers

Dat bleek uiteindelijk Needell’s laatste Formule 1-optreden te worden, hij werd vervangen door onze landgenoot Jan Lammers. Jan had eerder dat jaar de geblesseerde Marc Surer bij het Duitse ATS vervangen, op Long Beach had hij zich als vierde gekwalificeerd wat nog steeds de beste startplaats van een Nederlander is. “Door dat goede resultaat van Jan wilde Ensign hem voor de overige races hebben. Vervolgens wist hij zich vijf van de acht races niet te kwalificeren! Een heel slechte wagen dus”, aldus Needell. “Het grootste minpunt bij Ensign was ook dat ik geen teamgenoot had. Hierdoor kon ik me niet meten met de rest van het veld.”

Needell had nog een keer een kleine kans op een Tyrrell-zitje maar verder bleef de Formule 1 voor hem onbereikbaar. “Ik bleef wel met teams praten maar uiteindelijk kwam het er niet meer van. In de Formule 1 is het erg moeilijk om aan de bak te komen, als je er net bent moet je je snel bewijzen want nieuwe talenten staan ook te springen. Ik verdiende daarnaast ook niets dus verhuisde ik naar Japan om daar sportwagens te racen.”

Voor zijn televisieprogramma heeft Needell nog wel eens moderne Formule 1-wagens getest. De laatste keer was de BMW Williams in 2005. “Een hedendaagse Formule 1-wagen rijden is echt geen kunst meer. Vroeger was dat veel lastiger, nu gaat alles automatisch en schakel je met paddels achter het stuur. Het verschil naar de top zit hem in een kleine seconde”, besluit Tiff. De oude Ensign N180, waarmee Tiff zijn kortstondige Formule 1-carrière beleefde, komt nog steeds uit in het officiële historische Formule 1-kampioenschap.

Auto- en motorsport

permalink | ga naar reacties |