De geschiedenis van de Tien!-Tien!-Tien!

Door Marnix Koolhaas en Jurryt van de Vooren

Niets leuker als supporter om Tien! Tien! Tien! te roepen als je ploeg - Heerenveen bijvoorbeeld - bijna in de dubbele cijfers zit. Sportgeschiedenis.nl wilde eens weten waar dit verschijnsel vandaan kwam en ging daarom luisteren naar oude fragmenten. Sinds wanneer zingen we Tien!Tien!Tien! ?

Alles in de wereld moet ooit eens begonnen zijn dus ook het Tien, tien, tien-geroep van voetbalsupporters. Wanneer heeft dit voor het eerst langs een Nederlands sportveld geklonken?

Zou het die vooroorlogse interland Nederland-België van 11 maart 1934 geweest zijn? Toen maakte Nederland ten slotte voor het eerst in eigen land negen doelpunten - dus de geboorte van het Tien-tien-tien zou op die dag plaatsgevonden kunnen hebben. Helaas is er op het Polygoon-filmpje van de wedstrijd na het negende doelpunt van Leen Vente (82e minuut) geen publieksgeluid te horen.

Het is zeker deze wedstrijd geweest. Het bewijs komt uit een vreemde, maar onverdachte hoek. Op 9 december 1937 werd op de kunstijsbaan aan de Linnaeusweg de ijshockeywedstrijd Amsterdam-Oxford gespeeld. In het radioarchief van Beeld en Geluid is een opname bewaard gebleven van het radioverslag van radioverslaggever Han Hollander. En wat horen we op deze opname?

Na het achtste doelpunt van de Amsterdammers begint het 2000-koppige publiek luid tien-tien-tien te roepen! Hollander zegt hierover dat dit tien-tien-tien-geroep voor het eerst klonk op 11 maart 1934 bij de beroemde 9-3-interland tegen de  Belgen. We hebben het bewijs!

 Paultje van der Meeren vist

Een nationaal debat

Door die 9-3 voorsprong waren de Nederlandse supporters dronken van plezier geworden en begonnen daarom met dat provocerende gezang van 'Tien! Tien! Tien!' Het leverde daarna een nationaal debat op in de kranten.

Sportjournalisten spraken schande over dit gedrag. Nog nooit eerder namelijk had iemand 'Tien! Tien!' geroepen met louter het idee de nederlaag van de tegenstander nog beschamender te maken.

'Velen hebben dat uitermate onsportief gevonden en in de pers, zowel als door de radio, is daartegen een grote actie gevoerd,' schreef voetbalverslaggever ir. A. van Emmenes. Natuurlijk moet een team winnen, schreven de commentatoren, maar wel met fair play en respect voor de tegenstander en daar hoort zo'n spreekkoor niet bij.

Onzin, vonden de Nederlandse voetballers zelf, alhoewel die ook baalde van de yell. Daarvoor hadden ze echter een heel andere reden, schreef Joris van den Bergh in zijn klassieke sportboek Mysterieuze krachten in de sport:

'O n z e spelers hadden deze aanvuring niet nodig. Voor onze spelers bedoeld, vuurde deze kreet echter de Belgen aan. Bij latere gelegenheid werd het geval nog eens opgehaald.

"Als die schreeuwlelijk zijn mond had gehouden, zouden het dubbele cijfers zijn geworden. Hij had de Belgen een nieuw doel, de verbeten wil tot het maximale ingeschreeuwd."

Met andere woorden: Nederland had die tiende kunnen maken als het publiek gewoon had gezwegen. Deze kreet werkte dus uiteindelijk tegen Oranje en dat was toch echt niet de bedoeling geweest. 

Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties