Tijdens de Olympische Spelen van München in 1972 verbaasde een onbekend miniatuur-turnstertje uit de Sovjet-Unie de hele wereld.

Ze was pas op het laatste nippertje geselecteerd na het uitvallen van een andere turnster en bakte er tijdens de meerkamp niets van in de oefening op de brug met ongelijke leggers, nochtans haar favoriete nummer.

Met haar tranen gaf ze het harde en haast machinale Sovjet-turnsysteem een menselijk gezicht. Ze werd de lieveling van het publiek en die sympathie veranderde in bewondering toen ze in de individuele competitie met spectaculaire oefeningen op balk, vloer en brug twee keer goud en één keer zilver won.

Nu was het haar stralende glimlach die het publiek vertederde. Op enkele dagen tijd veranderde Korbut op haar eentje het aanzien van het olympische turnen. Ze verlegde atletische en acrobatische bakens, maakte met haar 16 jaar, 150 cm en 42 kilogram van het vrouwenturnen een meisjessport en zorgde voor een enorme boost in de populariteit van het turnen.

Maar de achterkant van de medaille(s) was minder fraai. Het onmenselijke trainingsregime (tot 20 uur per dag), de 'ingeoefende' charme en glimlach, de strenge diëten, de concurrentie met de andere atleten, en de gespannen en soms zelfs gewelddadige relatie met haar dictatoriale trainer Renald Knysh: pas achteraf werd duidelijk wat de prijs van het succes was geweest.

Deze documentaire vertelt het hele verhaal aan de hand van archiefbeelden en gesprekken met Korbuts familieleden, haar onderwijzer in de lagere school, haar coach, haar aartsrivale Ludmilla Tourisjeva en Olga Korbut zelf.