Kwatta-Kwatta! voor Sven Kramer

Hoe zou het zijn met schaatser Shani Davis, de baas van 2007? Zeker weten dat hij dit jaar alles wint. Sven Kramer heeft pas kans als hij een Nederlandse haka leert. Kwatta! Kwatta!

Het eerste schaatsseizoen na de Olympische Spelen is eigenlijk niets aan. De olympisch kampioenen zijn een jaar lang van huldiging naar feest gerold en kunnen zich in het nieuwe seizoen amper opladen voor zo iets onbenulligs als een WK Allround.

Dat geldt vooral in een land als de Verenigde Staten, waar olympisch goud veel zwaarder telt dan een wereldkampioenschap bij het schaatsen. Maar dat maakt mij niets uit, net als de rest van Nederland. Daarom ging ik eens goed uit mijn bol toen een half jaar geleden marathonschaatser Casper Helling het werelduurrecord van Henk Angenent overnam.

Dat deze wereldprestatie niet wordt erkend door de internationale schaatsbond is volkomen onbelangrijk. Het werelduurrecord schaatsen een Nederlands feestje? Nou en! Schaatsen is deel van onze Nederlandse identiteit, maar zelfs dat wordt ons niet meer gegund. Want natúúrlijk bestaat er een Nederlandse identiteit. Daar wordt toch subsidie voor gegeven?

Dubbelklapper

Omdat schaatsen helemaal van ons is, kende deze sport hier vorig seizoen geen post-olympische dip. Sterker: voor de eerste keer sinds 1972 leverde Nederland zowel bij de mannen als de vrouwen de wereldkampioen all-round. Ard Schenk en Atje Keulen-Deelstra deden dat 35 jaar geleden en in 2007 zorgden Sven Kramer en Ireen Wüst voor deze dubbelklapper.

Shani Davis werd slechts zesde, maar die heeft onze mentaliteit dan ook niet. Na afloop van het WK Allround zei hij heel gemeen dat hij hier niet eens voor getraind had. “En nòg word ik zesde.” Hij had volkomen gelijk, want waarom zou hij in een post-olympisch jaar gaan pieken op een allround-toernooi als er ook nog een WK Afstanden is? Dat staat internationaal tenslotte hoger aangeslagen dan een WK Allround. Hij won daar wél goud – op de 1.000 en 1.500 meter – en toonde zo aan dat hij gevaarlijk is op het moment dat hij dat zelf nodig vindt. Dat is pas topsport!

De schaats-haka

De post-olympische dip van Davis zal komend seizoen zijn verdwenen. Dit jaar gaat hij wél trainen voor het WK Allround en we moeten dan nog maar zien of Sven Kramer en Erben Wennemars in zijn buurt kunnen komen.

De Nederlandse schaatsers zullen als antwoord méér moeten doen dan veel trainen en gezond eten. Het wordt tijd voor een nieuwe strategie, een nieuw onderdeel van onze Nederlandse identiteit: de schaats-haka. Intimideer de buitenlandse tegenstanders zoals de Nieuw-Zeelandse rugbyers dat ook doen! Laten we niet alleen maar praten over onze identiteit, maar er eens een keer wat creatiefs mee doen.

Kwatta! Kwatta!

Dit voorstel is niet zo vreemd als het lijkt, want het roepen van gekke dingen deden Nederlandse sporters al in 1924. In dat jaar waren de Olympische Spelen in Parijs, waar zowel de atleten als de voetballers de volgende uiterst merkwaardige kreet gebruikten: Litsjumeaux, Litsjumeaux, Kwatta, Kwatta! En zelfs de normaal zo rustige en bedeesde schermers lieten zich vier jaar later horen op de Olympische Spelen in Amsterdam: Heja, heja, hop-sa-sa, litsjumeaux, litsjumeaux, kwatta, kwatta, kwatta!

Nee, ik weet niet wat het betekent.

Ogen en neusgaten open!

Het is dus makkelijk. Voor aanvang van een internationaal schaatstoernooi stappen alle Nederlandse schaatsers en schaatsters (ook vrouwen kunnen de haka doen) met grote stappen naar voren, Wennemars voorop. Hij scheurt zijn schaatspak los, ramt zijn schaatsijzer diep in het ijs, duwt zijn gespierde borst naar voren, werpt het hoofd in de lucht, en spert de ogen open in een woeste blik. Achter hem springen collega’s als Kramer, Wüst en Renate Groenewold met grote sprongen heen en weer en roepen Kwatta-Kwatta! Ze naderen de tegenstanders zo dicht dat hun neuzen elkaar raken, de ogen nog steeds opengesperd. Dan heffen ze de volgende tekst aan, die weerkaatst door alle ijsbanen van deze wereld.

Deze schaatsbaan! Dit toernooi! Deze schaatsbaan! Dit toernooi!

Deze schaatsbaan! Dit toernooi! Deze schaatsbaan! Dit toernooi!

Aanschouw! Daar staat een Nederlandse god

Die het ijs bracht

En dit liet ontstaan

Een voorwaartse stap! Nog een voorwaartse stap!

Een voorwaartse stap, nog één.. Het ijs ontstaat!!

Ha!!!

Hulp of herinnering

Deze confrontatie met onze nieuwe Nederlandse identiteit zal te veel voor zijn voor de meeste tegenstanders. Die rijden daarna geen centimeter meer rechtuit. Of het ook genoeg is voor Davis, die onverstoord met zijn handen op zijn rug zal toekijken naar de schaats-haka, is een tweede. In dat geval troosten we ons we met de filmpjes die massaal op You Tube zullen verschijnen en de gedachte dat we voor altijd in de herinnering van de schaatsliefhebbers zullen voortleven.

Net als met het Totaalvoetbal, waarmee we nooit een wereldtitel hebben gewonnen, maar waar we nog steeds aan worden herinnerd.

Schaatsen

permalink | ga naar reacties |

Reacties