De Grote Herfstprijs Parijs - Tours

Morgen wordt de wielerklassieker Parijs – Tours verreden. Een échte klassieker. De eerste editie, alleen bedoeld voor amateurs, werd al verreden in 1896. Een sprintersklassieker ook, al wilden de organisatoren daar in de jaren zeventig van de vorige eeuw wat aan doen. Er werd flink gerommeld met het parcours en de naam.

De Nederlander Peter Pieters won Parijs-Tours in 1988. ANP Fotoarchief.

Net als de Ronde van Lombardije, de klassieker van de vallende bladeren, staat Parijs – Tours symbool voor de herfst. Het mooie van een wielerseizoen is dat de jaargetijden gevolgd worden. De Omloop het Volk kondigt het einde van de winter aan, Milaan – San Remo wordt ook wel La Primavera, ‘de lente’ genoemd, en zelfs voor niet uitgesproken wielerliefhebbers is de Tour de France een synoniem voor de zomer.

Eind februari, begin maart zien we nog frisse kopjes. Er zijn blinkende nieuwe fietsen en nieuwe tenues. Iedereen gaat er weer het beste van maken. Ten tijde van Parijs – Tours is de meerderheid van de renners heel wat illusies armer, net als tegenwoordig het publiek. Maar geen nood: volgend jaar is er weer een nieuwe lente met nieuwe kansen. Wielrennen is zowel de sport van de seizoenen als die van de hoop.

Sinds 1906 wordt Parijs –Tours bijna onafgebroken verreden. Overigens pas vanaf 1951 in het najaar. Daarvoor werd de koers meestal kort na Parijs – Roubaix verreden, en was er sprake van een soort revanchewedstrijd voor de kasseienklassieker.

Het vlakke parcours zorgde (en zorgt) gebruikelijk voor weinig demarrages, behalve bij écht herfstweer. Daarom probeerden de organisatoren in 1974 iets nieuws. Het traditionele parcours werd in omgekeerde richting verreden. Start in Tours en aankomst in Versailles nabij Parijs, zodat de heuvels in de Chevreuse-vallei voor schifting in het peloton konden zorgen.

De opzet slaagde. Zo wist een ronderenner als Joop Zoetemelk de klassieker in de ‘omgekeerde’ periode twee keer op zijn naam te schrijven. In 1982 leek een nog onbekende Franse neoprof met een studentikoze bril solo op weg naar de zege. Maar in volle finale brak het kader of het stuur, daar laat mijn herinnering me even in de steek. De hulpeloze Laurent Fignon moest nog even wachten op de eeuwige roem die hem later alsnog ruimschoots ten deel zou vallen.

Maar wat betreft de naamgeving maakten de organisatoren er een potje van: Tours – Parijs werd Tours – Versailles, Blois – Monthléry, Blois – Chaville en uiteindelijk Créteil – Chaville. Vele malen mooier is de naam die in die periode ook wel gebruikt werd: Grand Prix de l‘Automne, vertaald als de Grote Herfstprijs.

In die naam klinken de vallende bladeren door, de gure wind en de najaarsregen die eigenlijk niet mogen ontbreken bij een langzaam uitdovend wielerseizoen. De Grote Herfstprijs: dat is nog eens wat anders dan Vattenfalls Cyclassics, Eneco Tour of Dutch Food Valley Classic. Jazeker, de Dutch Food Valley Classic, deze koers bestaat echt.

In 1988 werd het oorspronkelijke parcours in ere hersteld en werd de Grote Herfstprijs weer Parijs – Tours. Uitgerekend tijdens die editie was er wérkelijk sprake van een Grote Herfstprijs. Striemende regen en een stormachtige tegenwind zorgden voor een wedstrijdgemiddelde van nauwelijks meer dan 34 kilometer per uur. De dappere uitrijders zaten niet minder dan acht en een half uur op de fiets in finishten in het bijna donker.

Het was zowaar een Nederlander die won: Peter Pieters. In de laatste meters vloog hij de arme Belg Jan Goessens voorbij, die een alles of niets poging om weg te rijden zag stranden en tweede werd, voor Sean Kelly. Opvallend genoeg zien we in de uitslag van plaats vier tot en met tien alleen maar Belgen, zoals Eric Vanderaerden, Wilfried Peeters en Hendrik Redant.

In 2002 was de winnaar van Parijs – Tours de Deen Jakob Storm Piil. Een mooiere naam op de erelijst kan de organisatie van een Herfstprijs zich eigenlijk niet wensen.

Wielrennen

permalink | ga naar reacties |

Reacties