Marathonloper Kamiel Maase is een mens

Marathonloper Kamiel Maase schreef deze maand een brief in de Volkskrant over China en de politiek. “Om een discussie te openen.” In Groot-Brittannië zou hij daardoor nu geen Olympiër meer zijn, in Nederland gelukkig wel. Tijdens een perslunch vanmiddag voor de ING Amsterdam Marathon sprak Sportgeschiedenis met Maase. “Ik ben méér dan alleen een hardloper.”

In conferentiecentrum Regardz in het Olympisch Stadion spraken marathonlopers Kamiel Maase, Luc Krotwaar en Hilda Kibet over hun ambities voor zondag. Dan is het Olympisch Stadion zowel start als finish van de ING Amsterdam Marathon. Aan het eind trok ik Maase aam de mouw voor een gesprek over politiek.

“Vorig jaar was ik in Japan en bezocht daar enkele boeddhistische tempels. Het was heel open, in tegenstelling tot veel religies, die heel dwingend vertellen wat wel en niet goed is. In Salt Lake City bijvoorbeeld was ik bij de mormonen, waar ik zo’n beetje een kamer werd ingesleept en geïndoctrineerd. Maar zo was het niet in Japan.

Die monniken leken heel erg op hun geloofsgenoten, die deze maand in Birma de straat opgingen. Je ziet zoiets gebeuren, dat er gericht op deze mensen wordt geschoten, om te doden. Buurland China heeft hier een grote vinger in de pap en zegt tegen de rest van de wereld dat ze er de handen van af moeten houden. Het werkt ook niet mee aan een resolutie in de Veiligheidsraad. Misschien moeten we hier eens de mond over opentrekken, dacht ik.

De perslunch werd bijgewoond door - vlnr - Kamiel Maase, Luc Krotwaar en Hilda Kibet

Ik heb er goed over nagedacht en heb toen besloten een brief te sturen naar de Volkskrant. Er is namelijk een bepaalde stilte, ook in de sport. Het is een gevoelig onderwerp en daarom heb ik verder niets geschreven over de mensenrechten in China of over het IOC en NOC*NSF.

Het kleine beetje invloed dat ik als sporter heb om eens aandacht voor iets anders te vragen dan mezelf wilde ik gebruiken. Om de discussie te openen, waarop ik inmiddels toch al wat positieve reacties heb gehad. Ook NOC*NSF gaat er nu losser mee om, merk ik. In Athene was het nog heel krampachtig, maar dat is nu niet meer zo.

Er moet geen boycot komen van de Olympische Spelen. Je bent nu al de vierde journalist, die hierover begint. Voor de rest hoor ik er nooit iemand over. Het zijn tenslotte de bobo’s daarboven, die voor Beijing hebben gekozen en daar kan ik niets meer aan veranderen. Sport is mijn leven en daarom ga ik naar de Olympische Spelen. Sporters moet je niet lastig vallen met een boycot, want wat er in China verder gebeurt valt buiten onze verantwoordelijkheid.

Beijing is trouwens heel fascinerend. Het is het enige woord dat ik heb voor die stad: fascinerend. Je weet niet wat je ziet als je daar aankomt. Maar daarom hoeven we de ogen niet te sluiten. We hebben nu juist een kans om erheen te gaan en er veranderingen in aan te brengen. Op een positieve manier, dat wel.

Vanavond ook op tv

Ik word in dit pre-olympische jaar bestookt met van alles en nog wat, want tenslotte ben ik een atleet van olympische klasse. Juist in de aanloop naar de Spelen toe wil iedereen van alles van me. Maar als er zoveel op me afkomt, is dat wel een gevaar voor mijn sportieve prestaties. En als ik komend jaar niet presteer, ben ik ook niet meer interessant.

Ook als het gaat over Tibet of de Falun Gong, wat hun goed recht is. Ik weet daar alleen te weinig van om er iets zinnigs over te zeggen. Daarom moet ik me blijven concentreren op de sport, maar desondanks ben ik méér dan alleen hardloper. Kamiel Maase is sporter én mens.”

Nawoord

In het tijdschrift Sport & Strategie zegt voetballer Tim Janssen, spits van Jong Oranje: “Het signaal dat Kamiel Maase afgeeft met zijn ingezonden brief in de Volkskrant kan ik waarderen. Als anderen straks een actie op touw zetten, schaar ik mij daar zeker achter.”

Atletiek · Olympische Spelen Algemeen · Op weg naar Peking · Sport en politiek

permalink | ga naar reacties |

Reacties