Zoeken

De Ronde van Lombardije is niet de klassieker van de vallende bladeren maar die van de dode bladeren, zo lezen we in het literaire wielertijdschrift De Muur. In de herfst van zijn carrière, op 21 oktober 1956, zou Fausto Coppi tussen de vallende dan wel dode bladeren een minder seizoen nog goed kunnen maken. Hij startte voor de veertiende keer in de Ronde van Lombardije, waarin hij van 1946 tot en met 1949, en in 1954 al de sterkste was gebleken.

Na jaren in het shirt van Bianchi te hebben gekoerst, reed Coppi in 1956 in het bijna maagdelijke wit van Carpano. In die dagen was er sprake van een zekere nivellering in de klassiekers. De wegen werden na de oorlog steeds beter begaanbaar, waardoor de tijdsverschillen kleiner werden en de groep met favorieten groter.

De twee oude rivalen Bartali en Coppi zingen samen een liedje.

Coppi hoefde het niet meer op te nemen zijn eeuwige rivaal, de inmiddels gestopte Gino Bartali. Zijn tegenstanders waren de voorgangers van Sean Kelly, Laurent Jalabert en Erik Zabel. Sprinters met inhoud die ook nog eens aardig bergop konden fietsen.

Om renners als Van Looy, De Bruyne en Darrigade van zich af te schudden, versnelde Coppi in de afdaling van de Ghisallo. Voorbij het kerkje van de Madonna del Ghisallo, waar tegenwoordig ook Coppi zelf wordt vereerd, zette hij de achtervolging in op de ontsnapte Diego Ronchini. De finish lag nog niet in Como, maar verder weg van de Ghisallo op de wielerpiste van Milaan. Coppi achterhaalde zijn landgenoot. Maar met de aanklampende Ronchini in zijn wiel (deze zou in 1957 winnen) hield hij geen stand tegen de achtervolgers, zodat een groep van een kleine twintig renners om de zege mocht sprinten.

Meerdere malen is de schoonheid van de nederlaag die Coppi leed op de piste van Milaan in lyrische termen beschreven. Coppi ging zeer vroeg de sprint aan, hield lang stand, liet op de streep Fiorenzo Magni, Rik van Looy en Fred de Bruyne achter zich, maar werd op het laatste moment voorbij gereden door de Franse topsprinter André Darrigade, die om de symboliek van Coppi’s nederlaag nog wat extra kracht bij te zetten, in het lichtblauw van het Italiaanse Bianchi reed. De kleur van de triomfen van Coppi.

In feite was het Coppi’s laatste grootste prestatie. Mooi zijn de foto’s van de ontroostbare Coppi na de finish. De voormalige campionissimo huilt en moet ondersteund worden. Ook na 1956 bleef hij wielrennen, volgens boze tongen omdat hij liever op de fiets zat dan te moeten winkelen met zijn tweede vrouw. Maar dit zou een wel eens mythe kunnen zijn, die in de wereld is gebracht door conservatieve geesten die niet konden verkroppen dat Coppi zijn eerste vrouw had verlaten.

In 1959 reed Coppi nog de Vuelta in een Italiaanse mix-ploeg. Hij viel roemloos uit.

Het graf van Fausto Coppi in Castellania. Foto's Guus de Jong.

Aan het einde van dat jaar ging hij met een aantal andere renners naar Opper-Volta, het huidige Burkina Faso, om er een paar wedstrijden te rijden. Fausto Coppi kwam ziek terug in Italië. Hij overleed op 2 januari 1960 aan de gevolgen van een virusinfectie.

Ciao Fausto: