Mannen met een mening

Hein Verbruggen is namens het IOC in Beijing om te kijken hoe het daar gaat. Vorige maand zocht hij nog ruzie met Amnesty International vanwege kritiek op China. Gelukkig bemoeit marathonloper Kamiel Maase zich nu ook met de discussie.

Kamiel Maase zelf, afgelopen zondag

Nederland heeft vier leden in het Internationaal Olympisch Comité en één daarvan is Hein Verbruggen. Zijn laatste klus voor het IOC is het voorzitterschap van de coördinatiecommissie van de Olympische Spelen van 2008. De Nederlandse invloed in deze commissie is trouwens groot, want ook Els van Breda Vriesman is hiervan onderdeel.

Ze brengen nu een negende bezoek aan Beijing om de voortgang te controleren. Net als zijn baas Jacques Rogge eerder dit jaar uitte Verbruggen zijn zorg over de luchtvervuiling tijdens de Spelen.

Olympische Spelen naar november

Ook marathonloper Kamiel Maase maakt zich hierover zorgen, zei hij afgelopen zondag in Amsterdam nadat hij een nieuw Nederlands record had gelopen. Op zoek naar een broodje in de persruimte van het Olympisch Stadion zag ik dat hij net met zijn persconferentie was begonnen en dus sloop ik even naar binnen.

“Ik loop het liefst een marathon bij vier of vijf graden Celsius. In Peking is het twintig graden warmer. Het zou mooi zijn als ze die Spelen verplaatsen naar november.” En dan is de lucht ook nog eens verschrikkelijk smerig, zodat het er voor hem alleen maar moeilijker op wordt.

Mannen met een mening

Naast hem zat Jos Hermens. Met plezier luisterde hij naar het uitvoerige betoog van Maase. Nu is Hermens atletenmanager, maar in zijn jonge jaren stond hij bekend als een man met een mening. In 1972 verliet hij de Olympische Spelen na de gruwelijke gijzeling van Israëlische sporters, die eindigde in een bloedbad. En ook in zijn verdere leven werd hij bekend als een sporter met opvallend progressieve standpunten.

Maase lijkt binnen een maand in dezelfde positie te zijn gekomen. Het begon met een brief in de Volkskrant over de dubieuze relatie tussen het regime in Birma en China. Tegen mij zei hij over het neerslaan van de opstand van de monniken: “Je ziet zoiets gebeuren, dat er gericht op deze mensen wordt geschoten, om te doden. Buurland China heeft hier een grote vinger in de pap en zegt tegen de rest van de wereld dat ze er de handen van af moeten houden. Het werkt ook niet mee aan een resolutie in de Veiligheidsraad. Misschien moeten we hier eens de mond over opentrekken, dacht ik.”

Voetballer Tim Janssen van NEC en Jong Oranje reageerde hier positief op: “Het signaal dat Kamiel Maase afgeeft met zijn ingezonden brief in de Volkskrant kan ik waarderen. Als anderen straks een actie op touw zetten, schaar ik mij daar zeker achter.”

Nadat ik vorige week met Maase een broodje had gegeten in het Olympisch Stadion om hierover verder te praten, dook hij maandag als gast op in Holland Sport. Er is dus een balletje aan het rollen gebracht.

Het voordeel van een dictatuur

Dat balletje rolde overigens deze week niet tijdens het IOC-bezoek aan Beijing. Dat China een dictatuur is, wisten ze tenslotte al in 2001 toen dit land werd aangewezen als olympisch gastheer. Dat er zo’n strenge overheidscontrole is, werd door het IOC juist gezien als het grote voordeel van Beijing als olympische stad.

Op het congres waar gekozen werd voor de Chinezen was een eigen IOC-rapport verspreid, waarin gesproken werd over de voor- en nadelen van de verschillende kandidaten voor de Spelen van 2008. Hierin staat over Beijing:

‘The overall presence of strong governmental control and support is healthy and should improve operational efficiency of the Games organisation through the OCOG. However, care should be taken to ensure that the OCOG would not be restricted by unnecessary bureaucracy.’

Kortom: het IOC stelt juist prijs op een heel aanwezige overheid, omdat het dan zo lekker makkelijk organiseren is. Geen gedoe met inspraak en verschillende belangen, maar lekker doorwerken. En als er iemand het er niet mee eens slaan we die eens lekker in elkaar of – beter – schieten die hartstikke dood.

Discussie

Daarom is het goed dat vanuit de sportwereld zelf een kritisch geluid is te horen. Niet dat het IOC daar gehoor aan zal geven, want dat heeft nu eenmaal andere belangen.

Daarom is de kans dat het IOC naar Maase luistert kleiner dan dat Birma in 2016 de Olympisch Spelen mag organiseren – mits nog steeds een dictatuur natuurlijk.

Atletiek · Olympische Spelen Algemeen · Op weg naar Peking · Sport en politiek

permalink | ga naar reacties |

Reacties