Deng wordt de beste basketballer van zijn tijd

Als afstammeling van de Afrikaanse Dinka, de langste mensen ter wereld, lijkt Luol Deng gemaakt voor basketbal. Zelf gelooft hij dat hij de beste speler van zijn tijd kan worden. Deze week tekent hij zijn contract bij de Chicago Bulls.

In een minibus zit, met opgevouwen armen en benen, de man die misschien wel de meest onwaarschijnlijke achtergrond heeft van alle spelers in de National Basketball Association. Zijn naam is Luol Deng, hij is 2 meter en 3 centimeter lang, geboren in Soedan maar opgegroeid in Zuid-Londen en hij is waarschijnlijk de enige in de NBA die Arabisch spreekt. Hij gaat het nieuwe seizoen bij de Chicago Bulls spelen en begint woensdag. ‘Hij gelooft dat hij de beste speler van zijn tijd kan worden’, vertelt zijn agent me.

Dat geloof maakt de bustocht voor Deng tot een marteling, want hij kan er niet tegen om niet op zijn werk te zijn. De minibus rijdt Deng, verscheidene andere NBA-spelers en een Frans jongetje met kanker Parijs uit.

Het jongetje mag deze dag mee via de Franse tak van de ‘doe een wens’- stichting. Zijn ouders en broertje zijn ook mee. Maar het jongetje is te verlegen om met de spelers te praten en kijkt dus maar uit het raam naar het verkeer. We zijn op weg naar een buitenwijk van Parijs vol hoge flatgebouwen om de lokale jeugd te ontmoeten die basketbal speelt, gesponsord door het NBA-project ‘Basketbal zonder grenzen’.

Deng werd 22 jaar geleden geboren als lid van de Dinka-stam in Soedan, de langste mensen ter wereld. Dinka’s houden van basketbal. ‘Dat heeft alles met onze lengte te maken’, zegt Deng. Maar er worden weinig Dinka-sterren ontdekt omdat ze zo moeilijk te vinden zijn. ‘Als je in Afrika gaat scouten, wens ik je het beste’, is het commentaar van een van de NBA-scouts.

De Dinka waren vroeger veehoeders maar hebben het de afgelopen vijftig jaar tijdens de burgeroorlog in Soedan heel zwaar gehad. Als er nu een Dinka-huwelijk is, belooft men elkaar als bruidschat later vee te geven in plaats van nu, vanwege het gebrek aan dieren. Dengs vader was minister van Transport in Soedan tot een militaire coup ervoor zorgde dat hij in de gevangenis belandde. Later vluchtte het grote gezin Deng (hij heeft acht lange broers en zussen), eerst naar Alexandria in Egypte, toen naar South Norwood in Londen.

Die dag in de getto net buiten Parijs zijn er enkele tientallen kinderen die netjes luisteren naar de motiverende praatjes van de sterren. Door de regen kunnen de geplande trainingen niet doorgaan. Deng wil snel weer naar Parijs. In de bus terug zit hij met gespreide armen en benen en zegt tegen zijn agent Josh Nochimson: ’Ik wed dat die kinderen zich hierop verheugd hebben sinds ze hoorden dat de NBA wat zou organiseren.’

Als iemand het kan weten is hij het. ‘Hij heeft de sport op een heel bijzondere plek geleerd’, zegt Nochimson met respect: het Brixton Rec Centre.’ Maar als jochie in Londen kon Deng de NBA niet eens op de tv zien. ‘Ik had videobanden van de spelers’, herinnert hij zich. ‘We wisselden die banden onderling uit. Een band die ik een tijd heb gehouden was die van Grant Hill.’

In Londen had Deng twee carrièreplannen: basketbal voor de NBA spelen en voetbal voor Arsenal. Is het inderdaad zo dat hij als middenvelder een beetje deed denken aan Patrick Vieira?

‘Ja, dat zou je kunnen zeggen. Maar ik vond het niet leuk om altijd de langste speler op het veld te zijn bij voetbal. Om de een of andere reden vond ik dat vervelend. Bij basketbal was ik ten minste niet altijd de langste.’

Zo kan het besluit over een carrière vallen. Deng won een beurs voor een highschool in New Jersey. De enige hobbel op zijn carrièrepad kwam toen de VS hem na 9/11 korte tijd schorsten omdat hij uit Soedan kwam.

Deng werd de op een na hoogst genoteerde highschoolspeler na LeBron James; oftewel de hoogst genoteerde gewone man ter wereld. De vergelijking met James achtervolgt hem altijd, zegt Nochimson. Na een jaar bij Duke University volgde Deng James in 2004 naar de NBA.

Sinds hij bij Duke weg is, zegt Deng: ‘Heb ik nooit echt vrij genomen. De eerste twee jaar kwam ik altijd ’s avonds oefenen.’ De dag na het einde van het seizoen is hij meestal weer terug in de sportzaal.

Nochimson vertrouwt me toe dat Deng bijna niet mee was gegaan naar Parijs omdat hij de sportzaal zo lang niet kan missen. In de zomer schiet Deng 500, 600 keer per dag op de basket. Moet dat echt? ‘Ik vind het fijn om alleen op het veld te staan en te schieten.’ Hij geeft toe dat het moeilijk is om tijdens wedstrijden de Zen van het basketbal te vinden. Vooral als je net begint, zegt hij, dan ben je zo geconcentreerd dat je er maar zelden plezier in hebt.

Hij is nu een ster, die, naar verluidt, deze week meer dan 50 miljoen dollar van de Bulls vraagt om zijn nieuwe contract voor vijf jaar te tekenen. Gewapend met Deng zijn de Bulls van plan dit seizoen beter te presteren in de play-offs dan de afgelopen tijd.

Het is ook de bedoeling dat Deng aanvoerder is van het Britse nationale team als de Olympische Spelen in 2012 in zijn thuisstad gehouden worden. Is de kwaliteit van het Britse basketbal door zijn opkomst wat minder droevig geworden? Deng en Nochimson kijken elkaar veelbetekenend aan. Ze zijn pas nog in Londen geweest en hebben daar enorme posters van Deng in Brixton zien hangen. ‘Toen ik klein was zou er nooit zo’n poster gehangen hebben. Zelfs niet van Michael Jordan’, zegt Deng vol verbazing.

Zodra we bij het Hilton-hotel in Parijs zijn, springt Deng uit de bus. Dat hij in het fantastische achtste arrondissement is, kan hem niets schelen. Wat wil je ook van een man die zo aan zijn sportzaal verknocht is dat hij in twee jaar nog niets van Chicago gezien heeft. ‘Als ze geen echte sportzaal hebben', zegt hij tegen Nochimson terwijl ze weglopen, ‘hebben ze misschien wel een loopband of zoiets.’

Basketbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties