De marathon van 1904 (2): Doping

We zagen gisteren dat de de eerst aankomende loper in de Olympische marathon van 1904 had valsgespeeld. Volgens hedendaagse regels zou dat ook gelden voor de man die als tweede aankwam, en te boek staat als Olympisch kampioen.

Tom Hicks was één van de achttien Amerikanen die aan de start verscheen. Onder hen waren alle toppers van dat moment, waaronder de laatste drie winnaars van de Boston Marathon, na de Spelen de oudste marathonwedstrijd ter wereld. Hicks, geboren in Engeland, behoorde niet tot de Amerikaanse favorieten.

Maar in de hitte van Missouri viel de ene na de andere atleet uit, waardoor Hicks uiteindelijk zelfs de leiding kon overnemen. Maar ook Tom Hicks had het zwaar. Met nog ruim 10 km voor de boeg stond hij op het punt van instorten. Zijn begeleiders besloten hem daarom een kleine hoeveelheid strychnine met eiwit toe te dienen. Hoewel stimulerend is strychnine zeer giftig, en het staat tegenwoordig op de lijst van verboden middelen.

De doping werkte maar kort, en als snel kreeg Hicks nog een dosis toegediend, nu versterkt met een slok brandewijn. Hij kreeg eveneens een warm sponsbad. Zijn begeleiders weigerden hem eten te geven. Dan weer wandelend, dan weer joggend vervolgde Hicks zijn weg. Totaal uitgeput kwam hij over de streep. Hij was zo kapot dat hij urenlang niet veel meer kon dan stilzitten of liggen.

Ondanks deze ervaringen schreef zijn begeleider Charles Lucas doodleuk: "The Marathon race, from a medical standpoint, demonstrated that drugs are of much benefit to athletes along the road, and that warm sponging is much better than cold sponging for an athlete in action."

WADA ,eat your heart out...

Nog 282 dagen tot Beijing 2008.

Atletiek · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking

permalink | ga naar reacties |

Reacties