Applaus voor Richard Witschge

In de columnserie De Klassieker op NUsport.nl reageert Feyenoorder Jurryt van de Vooren op Het verongelijkte Calimero-toontje van Ajacied Menno Pot. Met Richard Witschge is niets mis!

Beste Menno,

Vorige week sprak jij over het verongelijkte Calimero-toontje onder Feyenoorders. Als er iets fout gaat bij onze club, is het altijd de schuld van anderen. Daarnaast is volgende week Feyenoord – Ajax. Deze combinatie van Calimero en de Klassieker voert me naar Richard Witschge, die tien jaar geleden de bal negen keer hooghield. Tegen Feyenoord.

Ik heb hiervoor geapplaudisseerd. En dat terwijl het in Feyenoord-ogen een schandaal was, want onsportief. En gemeen. En al helemaal vernederend.

Maar de enige die op 26 oktober 1997 zichzelf had vernederd, was Feyenoord zelf. Nog met die verschrikkelijke Arie Haan als trainer werd er door de Feyenoorders vanaf de eerste minuut gezogen, gehuild en gezeurd. Geen seconde werd de indruk gewekt dat mijn club die wedstrijd wilde winnen. Die instelling was vernederend, niet de reactie van Ajax en vooral Witschge.

Richard Witschge zelf. ANP Fotoarchief

Dat Feyenoord een Klassieker verliest, kán gebeuren – het gebeurt eigenlijk iets te vaak - maar niet door al in de vijfde minuut tergend langzaam de bal terug te brengen in het veld. Er moet strijd zijn, beleving, bezieling. Na een kwartier verboog ik daarom mijn clubkaart - tot verbazing van mijn collega’s op de perstribune. “Jij was toch afgestudeerd op Feyenoord?”

En dan dat gezeur over Witschge na afloop. Als er maar één Feyenoorder in zijn buurt had gestaan, had hij die actie nooit kunnen maken. Maar daarover sprak natuurlijk niemand.

Het belangrijkste voordeel van die vernedering was dat Arie Haan vrij kort daarna ontslag nam. Daarmee kwam een einde aan een verschrikkelijke periode, die dus mede door Witschge is beëindigd. Of loopt er nog ergens een Feyenoorder rond met goede herinneringen aan Haan?

In de topsport is trouwens niets mis met vernedering.  In 2001 verloor Ajax in eigen huis met 3-4 van Feyenoord en met name het doelpunt van Jon Dahl Tomasson was gênant voor Ajax. Geen enkele Ajax-verdediger stond op zijn eigen helft tijdens een doorbraak van Tomasson met twee andere Feyenoorders. Doelman Fred Grim was volkomen kansloos met drie tegen één, zonder enige steun van zijn verdedigers.

Jon Dahl Tomasson zelf, nog bij Heerenveen

“Hoe voelt het om in eigen huis drie Feyenoorders op je af te zien komen, zonder één verdediger in je buurt?”, vroeg ik Grim daarom na afloop.

“Dat was nog niet eens het ergste. Wat me echt pijn deed, was dat mijn verdedigers op dat moment op buitenspel speelden op de helft van Feyenoord. Dan snappen ze toch iets niet.” Daarna sjokte hij treurig naar buiten.

Menno, heb jij na afloop van die wedstrijd soms klachten van Feyenoorders gehoord dat het sportief zou zijn geweest van Tomasson om even te wachten tot de Ajax-verdediging weer in orde was? Natuurlijk niet! En is er nu één Feyenoord-supporter, die medelijden krijgt met Grim vanwege die stumpers in zijn achterhoede? Natuurlijk niet!

Ik wil dat Ajax zondag verliest in de Kuip, al dan niet met vernedering. Als er maar strijd is, aan beide kanten. En als Huntelaar het in zijn hoofd haalt om in volle vaart de bal negen keer hoog te houden, hoeft er alleen maar een verdediger in zijn buurt te staan. Meer is niet nodig.

Toch succes en tot op de Coolsingel,

Jurryt

P.S. Na deze column verdwijn ik een kleine maand naar het buitenland. Wil je het even van me overnemen?

De Klassieker · Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties