Sacchi keerde terug op het oude nest en moest AC Milan uit een moeras los trekken. De ploeg draaide al enige tijd stroef, en daarom had de clubleiding besloten om zich te ontdoen van trainer Oscar Tabarez. Sacchi kreeg de mooiste kans op een leuke binnenkomer. Hij moest op zijn eerste werkdag de Italiaanse kampioen in de Champions League langs Rosenborg Trondheim loodsen. Geen Italiaan die eraan dacht dat de Noorse ploeg in San Siro zou winnen en dus zou Sacchi als een triomfator aan zijn nieuwe klus beginnen. In Noorwegen had Milan twee maanden eerder met 4-1 gewonnen.

Maar de kale coach zag tot zijn schrik dat Milan tegen Rosenberg niet vooruit te branden was. Na een half uur opende Harald Bratbakk zelfs de score na een fout van Sacchi’s lievelingen Costacurta en Baresi. Op slag van rust maakte Christoph Dugarry voor Milan nog wel gelijk, maar dat weerhield het publiek van San Siro er niet van om de eigen ploeg na het rustsignaal met een fluitconcert te belonen voor de geleverde prestatie. In de tweede helft werd het echter niet beter.

Het Sacchi-effect werkte als een boemerang. Als los zand hing de ploeg aan elkaar. Spelers die al jaren met elkaar samen speelden, leken elkaar niet te kennen. Twintig minuten voor het einde gebeurde het onmogelijke. Vegard Heggem kopte Rosenborg weer op voorsprong.

Iedereen in San Siro keek elkaar aan. Het zou toch niet gebeuren dat na jaren van finales in de Champions League er plotseling voor de winter een einde aan kwam aan het internationale seizoen van Milan? Sacchi gebaarde langs de zijlijn, maar de spelers in het roodzwarte shirt gingen er niet beter door spelen. Rosenborg Trondheim won met 2-1 en plaatste zich voor de kwartfinale van de Champions League.