De snelste vrouw ter wereld (2)

Met drie gouden medailles werd Florence Griffith Joyner een van de sterren van de Olympische Spelen van Seoel (1988). Maar ze bleef tot na haar dood omstreden.

In Zuid-Korea bevestigde ze allereerst dat de snelle tijden op de 100 meter in Indianapolis geen vergissing waren. In elk van de vier ronden liep ze royaal onder de 11 seconden, hoewel haar prestaties in de halve finale (10,70) en finale (10,54) met te veel rugwind werden gelopen. In de finale had ze een gigantische voorsprong op de nummer twee, regerend kampioen Evelyn Ashford. Het verschil van drie tiende was niet meer voorgekomen sinds de tijden van Fanny Blankers-Koen (1948) en Marjorie Jackson (1952).

Hierna begon ze aan haar eigenlijke topnummer, de 200 meter. Al in de eerste ronde benaderde ze het wereldrecord van de Oost-Duitse Marita Koch (21,71 seconden), en in de halve finale verbeterde ze dat naar 21,56.

In de eindstrijd liep haar naaste concurrente (Grace Jackson uit Jamaica) weliswaar in de buurt van het oude record, maar verloor toch met bijna 0,4 seconden achterstand. Griffith Joyner stelde het wereldrecord scherp op 21,34. Sindsdien is alleen Marion Jones (al dan niet met ongeoorloofde hulp) hierbij in de buurt gekomen (21,62 in 1998).

Vanzelfsprekend was "FloJo" ook lid van de Amerikaanse estafetteploeg op de 4 keer 100 meter. Opmerkelijk genoeg was ze niet de slotloopster, want dat was de kampioene van 1984, Evelyn Ashford. Griffith Joyner gaf in leidende positie het stokje over aan Ashford, maar die kwam moeizaam op gang en zag de Oost-Duitse en Russische dames voorbijstuiven. Pomosjtsjnikova kreeg echter last van haar hamstring, en Marlies Göhr moest het afleggen tegen de Amerikaanse: drie keer goud voor Griffith Joyner.

Nog geen drie kwartier later kwam er een kans op nummer vier. Ze was namelijk ook lid van de ploeg op de 4 x 400 meter, een onderdeel dat ze nog nooit op internationaal niveau had gelopen. Ditmaal wel de slotloopster kreeg ze te maken met een achterstand ten opzichte van Olga Bryzgina, de individuele kampioene op de 400 meter. De Oekraïnse hield de atlete uit Los Angeles de hele ronde op dezelfde afstand, zodat Griffiths laatste olympische medaille weer een zilveren was.

De triomfen van Griffith Joyner waren overigens niet onomstreden. Diverse journalisten twijfelden aan haar plotselinge sprongen voorwaarts in 1988, en de onwaarschijnlijk snelle tijden. Haar uitgebreide studie van Ben Johnson, na diens anabole steroïden-schandaal, droeg hieraan niet in positieve zin bij. Toen ze niet lang na de Spelen (februari 1989) de hardloopschoenen aan de wilgen hing om "tijd te hebben voor de andere zaken in het leven", hielden de geruchten aan - mede omdat in dat jaar out-of-competition dopingtests afgenomen zouden gaan worden.

Griffith Joyner was nog korte tijd actief als coach van haar man, hinkstapspringer Al Joyner. Die had zijn vrouw in de laatste maanden van haar carrière gecoacht. Er was nog even sprake van een terugkeer op de Spelen van Atlanta, maar een achillesblessure gooide roet in het eten. 

In 1998 overleed de kampioene plotseling in haar slaap, 38 jaar oud. Prompt doken verhalen op dat ze zo jong was overleden vanwege dopinggebruik. Onderzoek toonde aan dat ze was gestikt in haar kussen tijdens een epileptische aanval. Die werd veroorzaakt door een hersenafwijking.

Nog 272 dagen tot Beijing 2008.

Atletiek · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking

permalink | ga naar reacties |

Reacties