Urzaiz, cultheld...?

In de columnserie De Klassieker op NUsport.nl reageert Ajacied Menno Pot op Feyenoorder Jurryt van de Vooren.

Beste Jurryt,

Goeie vakantie gehad? We zouden het over culthelden hebben, weet je nog? Ik snijd dat onderwerp aan omdat we bij Ajax eindelijk weer eens een soort van cultheld hebben: onze Baskische reservespits Ismael Urzaiz.

Was ooit een goeie voetballer: 367 competitiewedstrijden en 116 doelpunten in elf seizoenen voor Athlétic Bilbao, en 25-voudig Spaans international.

Nu is hij 35 jaar. Ajax haalde hem als pinch-hitter (of breekijzer, stormram of Appie Happie). Zijn langste Ajax-optreden tot dusver was in de beker, in de thriller tegen Kozakken Boys. Daar sleepten we de winst pas voor de poorten van de hel vandaan, toen we ons breekijzer eruit hadden gehaald.

Kijk: rond een goeie cultheld zweven altijd een paar van dat soort tragikomische paradoxen.

Die geweldig mooie wallen onder zijn ogen! Die sjokkende, vermoeide tred! Ismael Urzaiz wekt de indruk dat hij zich rechtstreeks vanuit de kroeg bij de selectie heeft gevoegd na een avond met veel drank, veel sigaretten en een fors verlies met poker.

Een Ajacied die niet beter weet, zou denken dat zijn bijnaam El Tanque (‘De Tank’) vooral slaat op zijn maximumsnelheid en zijn draaicirkel. Je begrijpt: als Urzaiz nog eens scoort dit seizoen, dan kun je mij wegdragen.

Ismael Urzaiz heeft álles om een cultheld van jewelste te zijn, maar dan nu mijn frustratie: bij Ajax is hij dat dus niet. Het grootste deel van mijn medesupporters vindt hem gewoon een flapdrol, een miskoop en een snertvoetballer, die nooit aangetrokken had mogen worden.

Met pijn in het hart: wij Ajacieden hebben weinig gevoel voor culthelden. Bij ons ben je gewoon een goeie voetballer (dan mag je blijven) of je bent het niet (dan moet je weg). Een beetje gaan houden van een speler die gewoon niet zo goed is? Ja, doei! Daar hebben we geen tijd voor. Onze trainer sprong onlangs op een voorbijrazende trein naar de Europese top. Nou, op die trein staan de club Ajax en de Ajax-supporters al een jaar of tien te wachten. In de regen. En we worden er knap chagrijnig van. Een cultheld in de selectie? Zien we de charme niet van. Doe ons maar liever een topper.

Ik vind dat stiekem wel eens jammer en ik geef zélfs toe dat ik op dat vlak wel eens een ietsepietsie jaloers ben op Feyenoord. Jullie kunnen een goeie cultheld op zijn tijd wél waarderen. Ik zeg Gyan. Kiprich. En nu Lucius! Ik weet zeker dat heel Rotterdam volgende maand met liefde een paar pakjes illegale rotjes en vuurpijlen van die jongen koopt (fooitje erbij), gewoon omdat hij zo’n prachtige antiheld is.

Waarom waarderen jullie die types wel, en wij niet? Is het soms omdat Feyenoord in zekere zin de cultheld onder de voetbalclubs is? Feyenoord heeft dat tragikomische ook. Ik zou het bijvoorbeeld echt iets voor Feyenoord vinden om over een maandje of zes, met het eeuwfeest voor de deur, in de laatste wedstrijd van het seizoen de titel te verspelen in een volle Kuip, en daarna met 6-0 van Ajax te verliezen in de bekerfinale.

Snap je wat ik bedoel?

Hoe herkent een Feyenoorder zijn culthelden? En welke was jouw favoriet?

Menno

Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties