Zoeken

De eerste ‘eigenaar’ van de gele wimpel was de Belg Gustave Danneels, die Parijs - Tours won in 1936 met toen al 41,455 km/u. Bijzonder is dat de onderscheiding pas ná de koers in het leven werd geroepen. Waarschijnlijk omdat Danneels de eerste was die in een klassieker boven de 40 km/u kwam. Overigens lijkt de gele wimpel in materiële zin net zo min te bestaan als de rode lantaarn uit de Tour.

De bedenker van de wimpel was Henri Desgrange, de eerste Tourbaas had in 1936 nog altijd een goede neus voor ideeën die publiciteit opleverden. De kleur geel verwijst net als de gele trui naar het papier waarop zijn krant L’Auto werd gedrukt. Verder verwijst de naam naar de blauwe wimpel, een onderscheiding voor het schip dat als snelste de Atlantische oceaan oversteekt.

Dat er weinig waarde wordt gehecht aan het record is eenvoudig te verklaren. Wielerklassiekers ontlenen hun status aan de mate waarin er wordt afgezien door de renners. Een verbetering van het record wijst juist op een relatief gemakkelijke koers: een vlak parcours, een zonnetje en een stevige wind in de rug.

Anders dan bij bijvoorbeeld de marathon, waar het soms meer om het parcoursrecord dan om de lopers lijkt te gaan, is een snelheidsrecord voor de organisatie van een wielerklassieker dus niet iets om mee te pronken. In het wielrennen zou het tegenovergestelde in feite logischer zijn: een onderscheiding voor de lángzaamste winnaar. Zo werd Parijs - Tours in 1988 onder heroïsche omstandigheden verreden. Peter Pieters was dat jaar de traagste winnaar sinds 1931.

Dát verdient een prijs.

De erelijst van de gele wimpel telt negen namen, waaronder die van de Nederlanders Jo de Roo (Parijs - Tours 1962) en Peter Post (Parijs - Roubaix 1964). Zes keer werd het record gerealiseerd in Parijs - Tours, twee keer in Parijs - Roubaix, en één maal in Parijs - Brussel.

In 1997 klopte de Oekraïner Andrej Tsjmil (de Moldavische Belg had op dat moment de Oekraïense nationaliteit) de Italiaanse Engelsman Maximillian Sciandri in Parijs - Tours in een sprint met twee. De Australische Nederlander Henk Vogels werd trouwens knap derde. De gemiddelde snelheid werd vastgesteld op 48,929 (!) km/u. Goed voor de gele wimpel!

Later werd dit gemiddelde naar beneden bijgesteld naar 47,168 km/u omdat het parcours tien kilometer korter bleek te zijn dan de veronderstelde 264 kilometer. De vraag is wie er in de auto (of op de fiets) is gaan zitten om één en ander nog eens na te meten. In ieder geval niet de makers van de officiële site van Parijs - Tours, want daar vinden we nog altijd het getal 48,929.

En waar is de 46,745 km/u van Hendrik Redant uit 1992 op de erelijst van de gele wimpel gebleven?

Officieel is het record nu in het bezit van Erik Zabel, die alweer in Parijs - Tours in 2003 tot een gemiddelde kwam van 47,550 km/u. Maar het zal Zabel vooral deugd hebben gedaan dat hij die dag zijn huidige ploeggenoot Alessandro Petacchi in de sprint versloeg.