Zoeken
Nieuwsbrief
Rubrieken
Multimediaal
Olympische stadions in de tijd, De Feyenoord sportquiz, Sportnieuws op de kaart, een tag cloud, en het Sportbeeld van de dag archief. Kijk verder »
Jamaica's nationale held overleden
Door Jeroen Heijmans 28-11-2007Afgelopen maandag overleed de 85-jarige Herb McKenley in Kingston, de hoofdstad van Jamaica. Individueel won hij drie olympische zilveren medailles, maar nooit goud. Toch is de sprinter een van Jamaica's grootste helden.
In 1948 was Jamaica nog een Britse kolonie, maar toch mocht het met een eigen team deelnemen aan de Spelen. Net als tegenwoordig werd het meeste verwacht van 's lands hardlopers. De groten namen waren Arthur Wint en Herb McKenley. Die laatste had op de 200 meter net het podium gemist, maar was de topfavoriet voor het goud op de 400 meter. Hij was op dat nummer wereldrecordhouder, maar moest nog wel afrekenen met zijn teamgenoot Arthur Wint. Die had op de 800 meter maar net verloren van de Amerikaan Whitfield, en hoewel hij daarmee de eerste Jamaicaanse medaillewinnaar was geworden, wilde hij zich revancheren. McKenley was veruit het snelste weg, maar op het laatste rechte stuk - zijn zwakke punt - viel hij weg en werd voorbij gestreefd door Wint. Hierdoor was Jamaica natuurlijk ook een van de favorieten voor het goud op de 4 x 400 meter, maar Wint verrekte in finale een spier en moest in tweede positie uitstappen.
Wint wint.
Bij de Pan-Amerikaanse Spelen van 1951 won McKenley wel, op de 100, 200 en 400 meter, een unieke combinatie in de atletiek. Vanwege ziekte - de bof - vlak voor de Spelen van Helsinki (1952), kwam hij daar maar op twee van die onderdelen uit. Hij kwam twee keer net tekort voor het goud. Op de 100 m dacht hij gewonnen te hebben, en ook Lindy Remigino was ervan overtuigd dat de Jamaicaan eerste was. Maar bestudering van de finishfoto gaf het goud toch aan de Amerikaan, McKenley moest genoegen nemen met goud. De hele race was overigens bijzonder close: de zes lopers kwamen binnen 0,12 seconde over de finish, de eerste vier binnen 0,05.
Foto-finish in 1952. In baan 2 McKenley, in baan 3 Remigino.
Op zijn beste nummer, de 400 meter, was hij niet de favoriet. Die rol was weggelegd voor landgenoot en wereldrecordhouder George Rhoden. In de finale was het echter titelverdediger Wint die er als een razende vandoor ging. Hij kon dat tempo niet volhouden, en Rhoden kwam aan kop. McKenley, die nu een beter opgebouwde race dan in 1948 liep, kwam in de laatste meters nog bijzonder dichtbij, maar Rhoden had net genoeg over om te winnen. McKenley verzuchtte "nu zal ik nooit [olympisch] goud winnen". Maar daarin vergiste hij zich. Met drie individuele finalisten was Jamaica nog favoriet voor de estafette-titel, maar dan moest wel met de Amerikanen worden afgerekend. McKenley, die als derde liep, klokte een onofficiële tijd van 44,6 - ruim een seconde onder het wereldrecord! Hierdoor kon hij in leidende positie het stokje overgeven aan Rhoden. In een enerverende strijd met Amerika (in de persoon van Whitfield) trok Jamaica het goud naar zich toe, en passant ruim vier seconden sneller lopend dan het wereldrecord. In Jamaica werd een nationale feestdag uitgeroepen om het succes te vieren: McKenley had eindelijk goud.
Nog 254 dagen tot Beijing 2008.
