Vrijheid van meningsuiting is best leuk

Wereldwijd worstelen de nationale olympische comités met sporters, die een politieke of maatschappelijke mening hebben over China. In Engeland worden deze geweerd, maar NOC*NSF verklaart dat iedereen hierin zijn eigen verantwoordelijkheid heeft. Bravo!

Mevrouw Beatrix tijdens de Olympische Spelen van 1964, tijdens het hockey. ANP Fotoarchief

NOC*NSF gaf op 8 augustus het statement uit, precies een jaar voor aanvang van Beijing 2008. Hierin staat: ‘NOC*NSF is zich bewust van wat er buiten de sport speelt en verwelkomt maatschappelijke discussie over China. NOC*NSF participeert zelf in de discussie waar het gaat over sport, de voorbereiding op de Spelen en onze uitzending. Over wat er gebeurt op het veld, in de hal, op de weg, in de bak, op de baan of in het bad. Er zullen sporters, coaches en bestuurders zijn die zich individueel uitlaten over China. Dat doen zij dan op persoonlijke titel en vanuit hun eigen maatschappelijke betrokkenheid.’

Aldus NOC*NSF, die zich dus niet afleiden van zijn sportieve taak, maar de sporters hun eigen verantwoordelijkheid gunt.

Dat het comité dit ook meent, blijkt uit het gedrag van marathonloper Kamiel Maase. In een brief in de Volkskrant sprak hij zich afgelopen maand uit over China en de mensenrechten. Ook daarna maakte hij in het openbaar opmerkingen over de politieke achtergrond van de Spelen in China. In het nieuwe vakblad Sport & Stratgie zegt hij deze maand: “Ik vind dat de Spelen een mooie gelegenheid zijn om een kritisch geluid te laten horen.”

In Groot-Brittannië zou Maase door zo’n opmerking uit de olympische ploeg zijn gezet. In precies dezelfde week dat NOC*NSF met het statement kwam, sprak Simon Clegg van het Brits Olympisch Comité BOC namelijk: “Wij zullen niet zwichten onder de druk van mensenrechtengroeperingen of politici.”

Dat zegt NOC*NSF ook, maar het BOC gaat verder. Elke Britse Olympiër, die zich aansluit bij een maatschappelijk protest rond China, zal onmiddellijk uit de ploeg worden verwijderd. Dat wordt vastgelegd in een contract dat de Britse Olympiërs aangaan met het BOC.

Ook in Australië was het de bedoeling dat Olympiërs moesten zwijgen over de maatschappelijke achtergronden, maar nadat dit in augustus bekend was gemaakt, stak een storm van protest op. Oud-Olympiër Raelene Boyle bijvoorbeeld – winnaar van drie zilveren medailles – noemde dit treurig: “We leven in een vrije wereld en daarom zouden we mogen zeggen wat we willen.” Er was nog geen week voorbij voordat het Australische Olympische Comité zei dat alles een misverstand was.

NOC*NSF toont zich dus opvallend ruim over de vrijheid van de Nederlandse sporters. Het is iets waar we trots op mogen zijn.

(Dit artikel staat deze maand in Marathon, het blad van de Sociëteit Olympisch Stadion Amsterdam)

Op weg naar Peking · Sport en politiek

permalink | ga naar reacties |

Reacties