Nooit meer nuchter

Niets erger dan nuchter zijn. Nederland heeft daarom behoefte aan méér heldenverering en méér blinde adoratie. Het hart voor het verstand, want gek zijn is niet normaal genoeg.

Shit! Ook de huldiging van 1988 heb ik gemist. ANP Fotoarchief 

Nederland houdt niet zo van sterren, zei Arno Vermeulen van NOS Studio Sport deze maand in De Pers. “Dat past niet in onze mentaliteit.” Daarom vindt hij het niet nodig om met zijn programma een Hall of Fame te maken voor de beste Nederlandse sporters.

Gelukkig is hij niet de baas van dit land en krijgen we binnenkort een Hall of Fame voor de beste Nederlandse voetballers. Weliswaar in België – in Middelburg - maar we moeten ergens beginnen.

Op de knieën

We weten trouwens nog niet welke voetballers te zien zullen zijn. Als het aan mij ligt worden de namen van alle Feyenoorders van de laatste honderd jaar daarin gehakt, maar gelukkig ben ik niet de baas van die Hall of Fame – of van dit land. Wél hoop ik dat de feestcommissie in Middelburg een lange en steile trap aanlegt, die we alleen op de knieën mogen betreden om aan het eind onze beste voetballers te mogen bewonderen. Wenend, murmelend en biddend klimmen we tree voor tree naar boven om dank te betuigen aan al het moois dat deze sporters ons hebben gegeven.

Net zoals bij de Heilige Trap in Rome. Sport is tenslotte de religie van onze tijd, wat ze er bij de EO of de ChristenUnie ook van vinden. Hun God is blijkbaar voor de meeste mensen niet goed genoeg meer, want zijn onze sporttempels tenslotte niet veel groter dan de kerken ooit geweest zijn?

En J.C. ziet dat dit goed is.

Een verloren generatie

Voor alles is een verklaring en zelfs voor bovenstaande alinea’s. Toen Nederland in 1988 Europees Kampioen werd en alle inwoners kruisjes sloegen als het stoplicht op oranje sprong, was ik niet in voetbal geïnteresseerd. In de tijd van het totaalvoetbal was ik nét te jong om dit te begrijpen. Dat Ajax in 1995 de Champions League won interesseerde me weer geen donder, want ik ben Feyenoord-supporter. Het was wel leuk voor die Amsterdammers –terecht zelfs – maar ik keek tijdens de huldigingen in Amsterdam naar de bekerfinale Feyenoord – Volendam.

Van alle sportliefhebbers in Nederland vorm ik daarom in me uppie een verloren generatie. Alles van de vorige eeuw wat belangrijk was aan het voetbal heb ik óf niet begrepen, óf gemist, óf was er niet in geïnteresseerd. Daarom is mijn behoefte aan het knielend beklimmen van de Trap of Fame het enige dat rest, want ik ben reëel genoeg om mijn hoop niet te vestigen op nieuwe internationale successen van Feyenoord of het Nederlands Elftal. Ik ben nu 38 en heb statistisch nog een jaartje of veertig te leven – veel te kort om zo iets moois mee te kunnen maken.

Nog maar twee jaar en dan hebben we gelukkig onze eigen Hall of Fame. Eindelijk blinde adoratie en grootschalige heldenverering en als het moet neem ik zelf wel een keukentrapje mee.

Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties