Het ontstaan van de Spelen (1): Plato, Leonidas en andere Grieken

Hoewel Pierre de Coubertin natuurlijk uitermate belangrijk is geweest voor het herleven van de Olympische Spelen, is hij zeker niet degene die de Spelen na eeuwen weer uit de vergetelheid haalde. Zelf deed hij het voorkomen of dat wel zo was, maar die eer komt anderen toe. De Olympische historie begint dan ook niet met de oprichting van het IOC in 1894, maar met de Griekse onafhankelijkheid van 1829.

Griekenland verwierf zijn onafhankelijkheid van het Ottomaanse Rijk (dat Turkije, de Balkan en het Nabije Oosten besloeg) met dank aan de grootmachten van Europa. De jaren die hierop volgden waren chaotisch, en de Grieken zochten, net als Máxima, naar een nationale identiteit. De dichter en patriot Panagiotis Soutsos zocht die identiteit in het glorieuze verleden van Griekenland. Dat maakte hij meer dan eens duidelijk in zijn gedichten, die werden gepubliceerd in de krant Helios. In 1833 vroeg in "Dialoog van de doden" de geest van Plato vanuit het hiernamaals de Grieken: "waar zijn jullie grote festivals, jullie grote theaters, de marmeren beelden, waar zijn ze? (...) Waar zijn jullie Olympische Spelen?". In "Ruïnes van Sparta" laat hij de legendarische koning Leonidas zelfs concreet vragen om de terugkomst van de Spelen.

Panagiotis Soutsos.

Voor Soutsos bleef het niet bij poëtische woorden, hij deed een voorstel aan de koning om de Spelen nieuw leven in te blazen. Hij stelde voor om elk jaar deze Spelen te organiseren, te beginnen op 25 maart, de dag waarop Griekenland onafhankelijk werd. In navolging van de oude Olympische, Pythische, Isthmische en Nemeïsche Spelen, zouden de wedstrijden rouleren tussen Athene, Tripolis, Mesolongio en Hydra. Hij wilde stadions laten bouwen in de maten die ook in het oude Griekenland gebruikelijk waren, en naast sport moesten er ook prijzen worden verdeeld op het vlak van kunst, literatuur en filosofie. Dit alles was dan gedoopt in een nationalistisch sausje. 

Hoewel het plan in goede aarde viel bij de geïmporteerde koning Otto, kwam er niets van uitvoering. Er waren belangrijkere en dringendere zaken waaraan geld moest worden besteed. Het idee van een nationale feestdag op 25 maart werd overigens wel aangenomen. Soutsos bleef echter met het idee spelen. In 1842 riep hij de koning in een gedicht op de Olympische Spelen te laten herleven, en ook daarna bleef hij zijn idee ventileren. Maar hij bleef een roepende in de woestijn, en het zou nog jaren duren voordat iemand van enig gewicht zou luisteren naar zijn ideeën.

Nog 252 dagen tot Beijing 2008.

Het ontstaan van de Spelen · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking

permalink | ga naar reacties |

Reacties