Bescheiden Ajacieden

In de columnserie De Klassieker is het woord nu aan Menno Pot.

ANP Fotoarchief

Beste Jurryt,

In de Griekse mythe waaraan je vorige week refereerde, stortte Icarus neer omdat de zon de was van zijn vleugels deed smelten. Welnu, dat Ajax op zijn snufferd ging tegen NAC Breda kan onmogelijk aan de brandende zon gelegen hebben (dan hadden we het ArenA-dak lekker open gelaten), maar verder had je gelijk: onze eerste seizoensnederlaag zat eraan te komen. Nog een mirakel dat het tot december geduurd heeft.

Je Icarus-vergelijking begreep ik wel, maar ik wil nog even terugkomen op je hoofdthema van vorige week: ‘het is een kwestie van geduld tot Ajax een toontje zachter lult’. Hadden we zo veel babbels dan? Ik had eigenlijk net geconcludeerd dat Ajax waarschijnlijk nog nooit zo bescheiden de Eredivisie heeft aangevoerd als vorige week. Ik vond het echt opvallend: gekrakeel bij PSV, Feyenoord verloren in Groningen, drie punten los en in december nog ongeslagen, maar wat hebben we opvallend weinig praatjes!

Toen ik vorige week naar de competitiestand op pagina 819 van Teletekst keek, was ik ronduit gefascineerd door de nul die ik, achter de naam Ajax, in de nederlagenkolom zag staan: nul keer verloren, maar zo vóelde het niet. We hebben dit seizoen namelijk alweer een forse kruiwagen vol stront over ons heen gehad: Slavia Praag, Dinamo Zagreb, voor joker tegen Kozakken Boys, trainer weg, ‘Jaakke rot op!’, fluitconcerten, oproer bij de hoofdingang en tegen Groningen (thuis) en Sparta (uit) met hangende koppies het veld af. Kortom: een typisch 21e eeuws Ajax-seizoen.

Ik realiseerde me eigenlijk amper dat we, ondanks alles, nog geen competitienederlaag hadden geleden. Nu dus wel. Weet je, Jurryt: als ik nú naar pagina 819 van Teletekst kijk, bekruipt met het nare gevoel dat de huidige stand in de top drie wel eens het verhaal van dit seizoen kan worden: Feyenoord erg opgewonden over zichzelf, maar bij het sluiten van de markt tóch weer ‘gewoon’ onder Ajax. En wij, ondanks het gemodder van de twee Jantjes (Reker en Wouters), tóch weer ‘gewoon’ onder PSV.

Waarom we allebei geen kampioen gaan worden? Jullie verliezen elke zware uitwedstrijd (Twente, PSV, Groningen) en wij krijgen te veel goals tegen: nu al 17 in 13 wedstrijden. Goed, we scoren wel aardig, maar de historische feiten zijn genadeloos: het belangrijkste kenmerk van de gemiddelde kampioen van Nederland is niet per definitie dat ze veel scoren, maar vooral dat ze er heel weinig tegen krijgen. Dat geldt niet alleen voor het ‘zakelijke’ PSV van de laatste jaren, maar ook voor de grote Ajax-teams van rond 1995 en de vroege jaren zeventig.

Het is de afgelopen twintig jaar welgeteld één keer gebeurd dat er een ploeg landskampioen werd met gemiddeld meer dan één tegengoal per wedstrijd. Dat was in 1999, maar ja: in dat jaar was er wel meer unieks aan de hand (totale zonsverduistering, Feyenoord kampioen, etc.).

Jij besluit je epistels altijd heel ferm met ‘tot op de Coolsingel!’. Daar kan natuurlijk geen mens zich iets bij voorstellen, maar ik beken: in de kreet ‘Ajax kampioen!’ geloof ik voorlopig ook niet echt. Bescheiden Ajacieden, Jurryt… Heeft Adrie Koster dan écht iets veranderd?

Mazzel!

Menno

De Klassieker · Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties