Zoeken

Volgende week is het Zwitserse Lausanne voor één dag de hoofdstad van Tibet. Op 10 december vergadert het IOC daar namelijk over het verzoek van Team Tibet om mee te doen aan de Olympische Spelen van 2008 in Beijing. Want sport verbroedert en dat is heilzaam in de relatie tussen China en Tibet – héél heilzaam zelfs.

Toevallig is die 10e december ook de Internationale Dag van de Rechten van de Mens. Naast verbroedering hebben ze daar in Tibet ook een gruwelijke behoefte aan.

Vanwege die behoefte aan verbroedering en mensenrechten worden de Olympische Spelen van 2008 gebruikt om Tibet onder de aandacht te brengen. Het Nederlandse IOC-lid Hein Verbruggen zou waarschijnlijk liever het woord misbruiken in de mond nemen, maar ik ben Hein Verbruggen niet. Als sportbestuurder toont deze Nederlander zich opvallend ongeïnteresseerd in de politieke problemen rond China. En als hij wél belangstelling heeft, weet hij dat verdomd goed te verbergen.

Goed nieuws

Gelukkig heeft het IOC ook verstandige leden. Pál Schmitt bijvoorbeeld, die in 1968 en 1972 olympisch goud won met de Hongaarse schermploeg. In 1983 werd hij lid van het IOC om een indrukwekkende carrière op te bouwen. Zowel als sporter en als bestuurder heeft hij dus zijn sporen achtergelaten in de internationale sport. Om het af te maken zit hij in het Europarlement als lid van de Europese Volkspartij, waar ook het CDA onderdeel van is. Met recht de Erica Terpstra van het Oostblok, dus.

Pál Schmitt zelf, toen ende nu. Foto Parlament Ewropew

Deze Schmitt denkt heel wat beter na dan Verbruggen als hem iets wordt gevraagd over China, Tibet en de mensenrechten. Het zou wel eens kunnen helpen volgende week in Lausanne om het IOC eindelijk wakker te schudden uit hun gigantische winterslaap, aan hun opzichtige gedram dat sport en politiek niets met elkaar te maken hebben.

Oost-Belgisch doof

Eind november organiseerde het Europarlement een hoorzitting over China en de mensenrechten. Ook Schmitt was hier aanwezig en namens het IOC zei hij dat “het IOC niet in een positie is om de situatie van mensenrechten in het land te volgen of druk uit te oefenen op China”, maar “dat het tijd is voor een politieke verklaring van het IOC.”

Eindelijk! Jarenlang is IOC-voorzitter Jacques Rogge Oost-Belgisch doof geweest voor de kritiek op China, maar eindelijk lijkt zijn clubje in te zien dat er wel degelijk iets aan de hand is.

Laat daarom Tibet toe tot de Olympische Spelen van 2008! Want de Olympische Spelen moeten hoe dan ook doorgaan als het mooiste sportfeest ter wereld – juist in China. Daarmee verlost het IOC zichzelf meteen van aanhoudend gezeur van supporters van Team Tibet – waaronder types als ik – die hierover keer op keer opnieuw beginnen.

Want als deelname aan Beijing 2008 onmogelijk blijkt te zijn, richten we ons op Londen 2012. Zo makkelijk komt het IOC niet van Team Tibet af.

Olympische Spelen Algemeen · Op weg naar Peking · Sport en politiek

permalink | ga naar reacties |