Bokser Cassius Clay was een cultheld

Bokser Cassius Clay – later Muhammed Ali – was met voetballer George Best de enige sporter uit de jaren zestig met een Sixties-cultstatus. Er is een boek over geschreven. In deze log vloeit bloed.

Het boek Ready, Steady, Go van Shawn Levy gaat over de vernieuwende popcultuur uit de jaren zestig, die Swinging London tot het middelpunt van de wereld maakte. Levy’s uitstekende werk gaat niet over sport, maar noemt toch de twee bokswedstrijden tussen Cassius Clay en Henry Cooper uit die tijd. Vooral de eerste heeft volgens Levy een heuse Sixties-cultstatus.

De geschiedenis is bekend: in de jaren zestig van de twintigste eeuw werd een generatie volwassen, die niet emotioneel was belast met de ellende van de crisis uit de jaren dertig en de daaropvolgende Tweede Wereldoorlog. De nieuwe generatie wilde dan ook veel dingen anders doen dan hun ouders. Er is in de hele twintigste eeuw geen tijdperk, waarin nieuwe en originele trends zo gretig uit de grond schoten.

The Greatest

Cassius Clay, die zich later Muhammad Ali noemde, was zo’n trend. Een echte Sixties scene-maker, noemt Levy hem. Een bokser met de juiste uitstraling in het juiste tijdperk. De beroemde Amerikaanse zwaargewicht was katachtig soepel, ordinair op zichzelf gericht, en beroemd om zijn grote mond. ‘I am the greatest’, profileerde de Louisville Lip zich onbeschaamd op 25 januari 1964, toen hij door zijn overwinning op Sonny Liston voor het eerst wereldkampioen was geworden.

Maar er was meer. Ook nieuw in de jaren zestig waren Clay’s shuffle-shoes met franje, waarop hij zijn vernieuwende looptechniek liet zien. Clay’s andere vernieuwing was, dat hij tijdens een wedstrijd zijn handen laag hield. Hij vertrouwde erop dat hij de slagen van zijn tegenstander door zijn snelheid kon ontwijken.

Cassius Clay’s twee bokspartijen tegen de Engelsman Henry Cooper waren niet de belangrijkste uit zijn carrière. Toch haalt Shawn Levy ze naar voren, om de simpele reden dat ze in Londen plaatsvonden. De eerste was in juni 1963, toen de Profumo-affaire zijn hoogtepunt bereikte - een diplomatiek sex- en spionageschandaal waar heel Engeland maanden van heeft gesmuld. Profumo is nog altijd een ijkpunt in de geschiedenis van die tijd.

Bloed

Tegen deze achtergrond bokste Cassius Clay zoals gezegd zijn eerste wedstrijd tegen Henry Cooper. Dat gebeurde in het Wembley-stadion, voor beroemdheden als Shirley Bassey, Richard Burton en Elisabeth Taylor. Zijn tegenstander presteerde het als eerste bokser in de geschiedenis om Clay tegen de grond te slaan. Toch verloor de Engelsman: na een dreun van Clay gingen zijn wenkbrauwen overmatig bloeden, waarna de scheidsrechter de wedstrijd staakte.

Nogal wat bloed, inderdaad. ANP Fotoarchief

In 1966 boksten ze opnieuw tegen elkaar, nu ergens anders in Londen. Clay was inmiddels onbetwist wereldkampioen zwaargewicht, en noemde zich Muhammad Ali. De Amerikaan won opnieuw, alweer dankzij Coopers royaal stromende bloed. Het Sixties-cult-gehalte van dit treffen is veel kleiner dan in 1963, vindt Shawn Levy. Ali verdiende goed aan zijn overwinning, en maakte van de gelegenheid gebruik om in Wembley de finale van het WK voetbal bij te wonen.

Er is natuurlijk veel meer over Cassius Clay te vertellen. Zoals bijvoorbeeld zijn principiële weigering om als Amerikaans soldaat in Vietnam te vechten. Maar we beperken ons tot de Sixties-cultstatus die Levy hem toekent.

Volgens Levy is Cassius Clay met voetballer George Best de enige sporter die zich in dit opzicht kan meten met beroemdheden als de Beatles, de Rolling Stones, fotograaf David Bailey, Otis Redding, modiste Mary Quant en fotomodel Twiggy. Deze populaire grootheden waren allen in hun vakgebied vernieuwend, en hadden daarmee wereldwijd een doorslaand succes.

Boksen

permalink | ga naar reacties |

Reacties