Het ontstaan van de Spelen (9): opgravingen

Terwijl in Engeland en Griekenland gepoogd werd de Olympische Spelen te doen herleven, was er ook activiteit in de geboorteplaats van dit evenement: Olympia.

Rond het begin van de 18e eeuw begonnen West-Europeanen meer en meer geïnteresseerd te raken. Rond die tijd verschenen de eerste oproepen om ook het oude Olympia op te graven. Dat zou dan eerst gevonden moeten worden, want de precieze locatie was onbekend. In 1766 loste de Brit Richard Chandler dat probleem op: hij had de plek herontdekt tijdens een lange reis door Turkije en Griekenland.

Meer en meer onderzoekers kwamen langs in Olympia, maar echt uitgegraven werd er niet. Een Franse expeditie sloopte enkele metopen van de tempel van Zeus; ze zijn vandaag nog in het Louvre te vinden.

De Duitser Ernst Curtius maakte serieus werk van de opgravingen. Hij had enkele jaren in Griekenland verkeerd, en lanceerde in 1852 het plan om met een Duitse ploeg Olympia op te graven. De Pruisische koning was enthousiast, en hij kreeg steun om met de Grieken te onderhandelen. Na ruim 20 jaar vertraging door oorlogen, langzame Grieken en een onwillige Bismarck kon Curtius in oktober 1875 dan eindelijk beginnen.

Gedurende zes jaar werd een groot deel van Olympia blootgelegd. De Duitsers genereerden hierover een berg publicaties, en de archeologische en academische wereld kreeg een steeds levendiger beeld van de oude Olympische Spelen. Onder hen ook een jonge Fransman, Pierre de Coubertin.

Nog 243 dagen tot Beijing 2008 (gisteren).

Het ontstaan van de Spelen · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking

permalink | ga naar reacties |

Reacties