Het nut van een WK voor clubteams

Het WK voor clubs is voor veel Nederlanders nog een ver van mijn bed show. Deze week wordt in Japan gestreden om de wereldtitel voor clubteams met als hoogtepunt de finale van zondag.

Het toernooi ziet er bizar uit, maar biedt alle clubs in de wereld de kans om te dromen van een mondiale titel. Het lijkt eerder een bobofeestje, maar het is misplaatst om de zin van het toernooi in twijfel te trekken. Als de Champions League daadwerkelijk het belangrijkste toernooi ter wereld is, dan moeten de kampioenen van Europa dat maar op het veld bewijzen.

Louis van Gaal was de beste van de wereld

‘Wij zijn de besten! Niet alleen van Nederland, van Europa maar nu ook van de hele wereld.’ Historische woorden van Louis van Gaal, nadat Ajax voor de tweede keer de wereldcup had gewonnen en na een lange reis uit het verre Tokyo terug was in de hoofdstad. Het Museumplein was op een koude decemberavond volgestroomd met duizenden fans:

Heel Rotterdam ging in 1970 met de trofee op de foto, toen deze als een relikwie werd tentoongesteld in het gemeentehuis.

Zelfs Nederlanders kunnen warmlopen voor de strijd om de mondiale titel, maar meestal wordt het toernooi bij ons niet echt serieus genomen. En toch is dat vreemd, want iedereen die supporter van een club is (of dit nu Hearts of Oak in Ghana, Botafogo, LA Galaxy, Villarreal, Lech Poznan of Fortuna Sittard is maakt niet uit), hoopt diep in zijn hart dat die club op een mooi dag wereldkampioen zal worden.

Dromen en illusies

In de meeste gevallen is die wens niet realistisch, maar is voetbal niet vooral een kwestie van dromen en illusies kweken? Je nationaliteit krijg je bij een geboorte, maar de passie voor een club is net als die voor een geliefde je eigen keus. Mij zegt het WK voor clubs daarom meer dan dat vierjaarlijkse toernooi met landenploegen, dat overal een dom soort nationalisme oproept.

Intercontinentale Beker

Vroeger werd het duel om de Intercontinentale Beker nog gespeeld over twee wedstrijden in Europa en Zuid-Amerika. Na veel schermutselingen en vooral weigeringen vanwege een overvolle agenda (die in vergelijking met de agenda van tegenwoordig behoorlijk veel gaten had) werd deze wedstrijd om de wereldtitel gespeeld in het neutrale Tokyo.

Om het duel aantrekkelijker te maken besloot de UEFA samen met de CONMEBOL (de bond van Zuid Amerika) om een sponsor voor de kosten op te laten draaien. Daarom kreeg dit eenmalige duel een wat commercieel imago (voor de normen van de jaren '80).

Jaarlijks hoogtepunt

Maar in feite kreeg het mondiale clubvoetbal eindelijk een jaarlijks hoogtepunt in de voetbalkalender. De beste ploegen van Europa en Zuid-Amerika stonden tegenover elkaar. En beide ploegen moesten een behoorlijke handicap overwinnen.

De Europeanen maakten een lange reis (zeker voor het einde van Sovjet-Unie, want toen moest er nog worden gereisd over Anchorage) met een tijdsverschil van zes uur, terwijl de Zuid Amerikanen uit hartje zomer naar een winters Tokyo moesten en ook een vreemde jetlag hadden.

Het duurde even voordat de Europese ploegen deze galavoorstelling serieus namen, maar dat had vooral te maken met de eigenzinnige grootheidswaan van Engelse clubs om de wedstrijd als een commercieel uitje te beschouwen.

Morgen meer over het WK voor clubteams!!!

Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties