De geschiedenis van het Finse wielrennen

Laatst viel mijn oog op een wel erg klein en dun boekje met de titel ‘Vrouwen en humor’. Dit was natuurlijk bedoeld als een grapje. Maar een boek over de geschiedenis van het Finse wielrennen zou wel eens dezelfde geringe afmetingen kunnen hebben.

Formule 1-coureurs zoals Kimi Räikkönen en Mika Häkkinen zijn overbekend in Finland, en de ijshockeyer Teemu Selänne is een held. Selänne speelt in de Verenigde Staten in de NHL. Finse wegwielrenners vinden we vooral in de kantlijn van het peloton. De kans is groot dat Kjell Carlström, die in sommige Nederlandse media wel eens voor Zweed wordt aangezien, net als Jussi Veikkanen in Helsinki of Lahti gewoon over straat kan.

Voor zover bekend werd Kari Myyrylainen in 1986 bij Reynolds de eerste Finse profwielrenner. Daar reed toen ook een nog piepjonge Miguel Indurain. Ik herinner me een aanvalspoging van de Fin in Luik-Bastenaken-Luik, die waarschijnlijk is blijven hangen vanwege het ‘exotische’ karakter. Dit blijkt terug te vinden in een wedstrijdverslag in het Wielerjaarboek van 1987.

We lezen: ‘Twee renners willen (terwijl het peloton geniet van een voorjaarszonnetje) wel een duw extra geven op de pedalen: de Finse néo-prof in Spaanse dienst Kari Myyrylainen en de Zwitser Serge Demierre, die naar nieuwe erkenning zoekt’. Bij het keerpunt in Bastogne had het tweetal ruim twaalf minuten voorsprong, maar de jonge Fin werd na 130 kilometer koers gelost. Hij reed de wedstrijd niet uit. Tot zover het hoogtepunt van zijn wielercarrière, bijna letterlijk een voetnoot in de wielergeschiedenis.

Het werd trouwens een gedenkwaardige Luik-Bastenaken-Luik, omdat de ontsnapte Stephen Roche en Claude Criquielion in de laatste kilometer bijna gingen ‘surplacen’. En zo werden de twee heren, die een comfortabele voorsprong hadden op de achtervolgers, nog voorbijgereden door wereldkampioen Moreno Argentin. Stephen Roche werd tweede en Claude Criquielion derde.

Kari Myyrylainen bleef niet lang in het profpeloton. In 1996 reed hij als semi-prof nog wel de Olympische wegwedstrijd in Atlanta. Voor de ware statistici: hij werd drieënzestigste. Ook was hij in wedstrijden actief op de mountainbike.

Succesvoller was Joona Laukka. In 1997 werd hij bij Festina de eerste Finse Tourrenner. De behoorlijke klimmer Laukka deed in de cols nuttig werk voor kopman Virenque en werd zelf vijfendertigste in het eindklassement. In 1998 haalde de Fin (hij houdt van kamperen, beleggen op de beurs en van muziek van de Ramones) Parijs niet. Laukka reed inmiddels in dienst van het Belgische Lotto. Tijdens de afgelopen Tour dook hij ineens op in het NOS Tourjournaal als vertegenwoordiger van hartslagmeters.

In 2006 werd Kjell Carlström (31) tweede in een Touretappe namens het vreemdelingenlegioen van Liquigas, waar ook de Brit van Finse afkomst Charly Wegelius (29) rijdt. Jussi Veikkanen (26) toonde zijn fraaie Finse kampioenstrui een paar keer tijdens de laatste Ronde van Italië. Matti Helminen (32) is een behoorlijke tijdrijder die zestiende werd op het WK tijdrijden in Stuttgart. Bij de vrouwen kennen we Pia Sundstedt (32). Zij heeft zich inmiddels vooral toegelegd op het mountainbiken.

De Fin met waarschijnlijk de meeste mogelijkheden in het wielerpeloton is voormalig Rabobank-talent Jukka Vastaranta (23) uit Tampere. Het afgelopen jaar reed hij vrij anoniem voor een kleine Belgische ploeg.

Voorlopig juichen de Finnen voor Kimi ‘The Iceman’ in zijn Ferrari, voor Teemu Selänne en andere wintersporters en schaatser Pekka Koskela, die de tijden van Clas Thunberg, Juhani Järvinen en Leo Linkovesi doet herleven. Het is aan de opvolgers van Harry Hannus om grote Finse wielergeschiedenis te schrijven.

Wielrennen

permalink | ga naar reacties |

Reacties