Het nut van een WK voor clubteams (2)

In Tokio is momenteel het WK voor clubs gaande. Jurriaan van Wessem vindt dit een belangrijk evenement. Gisteren hadden we het eerste deel van zijn betoog. Hier is het slot.

De poster van 2005

Pas toen de Zuid-Europese ploegen weer de Europa Cup gingen winnen (Juventus, Porto en AC Milan) kreeg de finale in Japan meer aanzien. In Zuid Amerika werd dit duel al snel ‘de wedstrijd van het jaar’, hetgeen feitelijk juist is. Het was dan ook niet verwonderlijk dat clubs als Nacional, Penarol, Independiente, Flamengo en River Plate hun internationale faam extra glans gaven door deze finale te winnen.

Voor de verhuizing naar Japan hadden grote ploegen als Real Madrid, Santos, Inter, AC Milan, Feyenoord, Ajax en Bayern die prachtige trofee van een gouden bal op vier pootjes in de prijzenkast mogen zetten. Echte namen van de voetbaladel, die de erelijst extra glans geven. Maar meestal denkt men vooral terug aan de knokpartijen van met name Racing Avellaneda en Estudiantes de la Plata, waar in Europa (vooral Groot-Brittannië) met afschuw over werd bericht. Vervolgens lieten de Europa Cup-winnaars soms verstek gaan (Ajax was de eerste club, daarna volgden Bayern, Liverpool en Nottingham Forest).

De wedstrijd in Tokio was een vredelievende oplossing voor veel problemen. In Japan zouden de gemoederen niet te hoog oplopen (inderdaad is er geen finale meer uit de hand gelopen) en kon de finale op een dag worden gehouden zonder dat een van de finalisten werd benadeeld.

Sao Paulo

Europa leek vanaf het begin van de jaren negentig het toernooi te gaan domineren, maar een prachtige Braziliaanse ploeg (Sao Paulo van oud-bondscoach Telê Santana) zette de verhoudingen op scherp door finales te winnen van Barcelona en AC Milan. Het waren twee uitzonderlijke finales, die aantoonden dat het kapitaal van de Champions League niet altijd meer waard was dan het clubvoetbal in de rest van de wereld.

Daarna won Velez Sarsfield, dat eerst Sao Paulo had onttroond, nog eens van AC Milan, dat op zijn beurt Barcelona had afgeslacht in de finale. Ajax won een jaar daarna met strafschoppen van Grêmio om de Europese malaise te doorbreken.

Door de steeds rijker wordende Champions League leken de winnaars van de Europa Cup nu echt afstand te nemen. De finales dreigden te eenzijdig te worden, totdat Boca Juniors, onder leiding van Carlos Bianchi (eerder de tovenaar van Velez), Real Madrid versloeg aan het einde van de vorige eeuw en vervolgens drie jaar later AC Milan verschalkte.

De FIFA keek vanaf 1960 een beetje vreemd aan tegen deze ontmoeting van de kampioenen van Europa en Zuid-Amerika. Niemand twijfelde eraan dat het clubvoetbal in deze twee continenten de beste wereldkampioen kon opleveren, maar deze formule ontnam wel de clubs uit de andere werelddelen om mee te dingen naar de mondiale titel.

De formule

Voorzitter Sepp Blatter van de FIFA wilde daarom beginnen met een WK voor clubs. Hij bedacht een nietszeggend proeftoernooi in januari 2000 in Brazilië, dat we maar uit de annalen moeten schrappen, als opmaat, maar pas sinds twee jaar wordt er gestreden om de mondiale titel door de kampioenen van de zes werelddelen en gastland Japan als opvolger van de wereldcup.

Op de formule valt nog veel af te dingen, want de deelname van Sepahan (uit Iran, verliezend finalist van Aziatische Champions League) en Waitakiki United (uit Nieuw Zeeland) devalueert het toernooi. Maar het is niet onjuist om de andere continenten bij het voorspel naar de finale te betrekken. In Mexico zijn er fans van UNAM (ook wel Pumas) zeker van dat hun club de wereldtitel had gewonnen.

Die ploeg met een jonge Hugo Sanchez en trainer Bora Milutinovic was in eigen land superieur, won de Concacaf Cup en de Interamericana Beker (tegen de winnaar van de Copa Libertadores) van Nacional, dat op zijn beurt de wereldcup won tegen Nottingham Forest.

‘Dus was mijn ploeg waarschijnlijk de beste van de wereld, maar Mexicaanse clubs konden de wereldcup per definitie niet winnen’ meende de Servische globetrotter/trainer. Ik geef hem gelijk en daarom ben ik een voorstander van een WK voor clubs waaraan ook de kampioenen van de andere werelddelen meedoen.

Vanaf morgen begint het echte toernooi met Etoile Sahel – Boca Juniors en overmorgen Urawa Red Diamonds – AC Milan. In Tunesië, Argentinië en Japan staat de wereld bij deze duels stil. Normaal gesproken spelen Boca en Milan zondag, net als in 2003, om het wereldgoud. Als het waar is dat de Europese clubs niet alleen rijker maar ook sterker zijn, dan zal Milan voor de vierde keer wereldkampioen worden.

Maar de kampioen van Europa moet dat wel eens op het veld laten zien, want de winnaars van de Champions League werden in de finale afgetroefd tijdens de eerste twee edities van het WK door Sao Paulo en Internacional.

In totaal staat Zuid-Amerika met 24-21 voor en sinds de finale in Tokio wordt gespeeld met 14-13. Een beetje respect voor deze prijs in Europa is wel op zijn plaats. Daarbij zal ik nooit de woorden van Wim Kieft, op de terugvlucht uit Tokio nadat PSV er met strafschoppen had verloren: ‘Je kunt die beker maar beter winnen dan met lege handen naar huis te vliegen. Een wereldtitel staat toch mooi op je erelijst.’

Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties