Zoeken

Hoe en wanneer de Franse Baron precies tot zijn ideeën kwam is onduidelijk. Eerder had hij nog afwijzend tegenover moderne Olympische Spelen gestaan. In zijn latere werk verwijst hij naar inspiratie door de Griekse oudheid, maar het staat vast dat Brookes en de Wenlock Games hem zeker beïnvloed hebben. De Coubertin schreef het idee echter altijd volledig aan zichzelf toe - hij was wel vaker geneigd tot zelfverheerlijking.

Maar in 1892 was daar nog geen reden toe. Hij stelde zijn idee voor op de laatste dag van een festival dat de 5e verjaardag vierde van de USFSA, de Franse unie van atletiekclubs. Op de Parijse Sorbonne-universiteit waren diverse Franse sport-notabelen aanwezig, alsmede een vertegenwoordiger van de Russische groothertog Vladimir. Eerst sprak hij algemeen over sport en lichamelijk opvoeding, maar al snel kwam hij tot zijn kernpunt:

"U ziet mensen die spreken over het verdwijnen van oorlog als utopisten. Daarmee heeft u het niet volledig mis, maar er zijn anderen die geloven in de geleidelijke vermindering van de kans op oorlog - en ik zie dat niet als een utopie.

"Het is duidelijk dat de telegraaf, de spoorwegen, de telefoon, wetenschappelijk onderzoek, congressen en tentoonstellingen allemaal meer hebben gedaan voor de vrede dan welk verdrag of diplomatiek overleg dan ook. En toch hoop ik dat sport nog meer kan doen: zij die 30,000 mensen door de regen hebben zien lopen om bij een voetbalwedstrijd te zijn weten dat ik niet overdrijf.

"Laat ons roeiers, hardlopers en schermers exporteren: de vrijhandel van de toekomst. Op de dag dat dit gebeurt in het oude Europa zal de vrede een nieuwe een machtige ondersteuning hebben. Deze gedachte is voldoende aanmoediging voor uw dienaar [De Coubertin] om te dromen van het tweede deel van dit programma; hij hoopt dat u hem zult ondersteunen zoals u dat tot nu toe hebt gedaan. Hij hoopt dat hij met uw hulp kan bouwen aan het doen herleven, op een manier geschikt voor de moderne tijd, van de Olympische Spelen."

Maar zijn publiek begreep hem niet. Niemand snapte dat hij moderne Spelen wilde, en dachten aan het naspelen van de antieke competities. Er werden zelf vragen gesteld of de atleten dan naakt zouden zijn, en of vrouwen dan toeschouwer mochten zijn. De Coubertins eerste poging om de Spelen te doen herleven was een mislukking.