Joodse atleten uitgesloten van "Nazi-Spelen" (door Amerikanen)

Hoewel de Olympische Spelen van 1936 gehouden werden in Nazi-Duitsland, deden de Amerikanen misschien nog wel het meeste anti-semitische stof opwaaien. Voor de Spelen was er al de zaak van het uitgesloten IOC-lid Jahncke, en tijdens de Spelen was er een affaire rond de Amerikaanse 4 x 100 meter estafetteploeg.

De Amerikanen hadden zes sprinters in de ploeg opgenomen, de eerste zes van de Amerikaanse Trials. Naar Amerikaans gebruik zouden niet de beste vier lopers het estafetteteam vormen, maar de de vier "slechtste" van de trials. In 1932 had hen dat goud en een wereldrecord opgeleverd, zonder toppers Eddie Tolan en Ralph Metcalfe. Twee van de sprinters die niet op het individuele nummer uitkwamen waren Marty Glickman en Sam Stoller. Zij waren de enige twee joodse atleten in de Amerikaanse atletiekploeg, maar zagen vooraf niet op tegen de reis naar nationaal-socialistisch Duitsland:

"I feel athletics are above racial prejudice and discrimination of all sort," said Glickman. "I want to show Nazi Germany that the Aryan myth of supremacy isn't true." Stoller, who has a German-Protestant step-mother, asserted "it makes no difference to us at home. This is an athletic expedition. Nothing else matters." 

Op de ochtend van de voorronde kregen Glickman en Stoller echter te horen dat ze vervangen zouden worden door Owens en Metcalfe (de nummers 1 en 2 van de 100 meter individueel). Volgens Robertson was dit nodig om de gevaarlijke Duitse en Nederlandse sprinters het hoofd te kunnen bieden. Dit besluit viel natuurlijk bijzonder slecht bij de sporters, vooral omdat het was toegestaan de lopers te wisselen tussen de voorronden en de finale. Het leek overduidelijk dat deze beslissing geen sportieve achtergrond had, en zowel Glickman als Stoller lieten optekenen dat het een politieke beslissing was. De Amerikaanse kranten gingen verder, en beschuldigden de voorzitter van het Amerikaanse NOC, Avery Brundage. Deze latere IOC-president stond bekend als anti-semitisch, en zou met deze zet Hitler niet voor het hoofd hebben willen stoten (wat hij met twee zwarte atleten natuurlijk evenzeer deed).

De Amerikaanse ploeg won wel, zelfs in een wereldrecord, ondanks slordige wissels die Glickman en Stoller beter hadden kunnen uitvoeren. Voor Owens betekende het zijn vierde gouden medaille, voor Stoller en Glickman het begin van een pijnlijke herinnering die niet in sterke zou afnemen.

Nog 235 dagen tot Beijing 2008.

Atletiek · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking

permalink | ga naar reacties |

Reacties