James Vaughan: record making, record breaking

Als voetballer James Vaughan in het veld stapt, rinkelen alle alarmbellen. Sinds donderdag ook bij AZ.

Door Ferry Reurink

James Vaughan, de jonge spits van het Engelse Everton FC die AZ naar de eerste Europese thuisnederlaag ooit schoot, is een speciaal ventje. Deze Toffee-van-de-toekomst ben ik gaan volgen nadat ik hem op Goodison Park zag debuteren, op zondag 10 april 2005 tegen Crystal Palace (4-0). In zijn nog korte carrière claimde Vaughan al aantal aansprekende en minder aansprekende voetbalwapenfeiten, die ik jullie niet wil onthouden.

Bij zijn officiële profdebuut tegen Crystal Palace gaan de alarmbellen bij de Engelse statistici al direct rinkelen. Vaughan betreedt in de 74e minuut het veld als invaller voor de moegestreden Gary Naysmith en is op dat moment de jongste Everton-debubant aller tijden. Met 16 jaar en 271 dagen oud verdwijnt het oude record van Joseph Joe Royle uit 1966 – met slechts elf dagen verschil – uit de boeken.

James Vaughan zelf

Eenmaal ingevallen beseft Vaughan samen met ruim 36.000 fans dat een ander record binnen handbereik ligt. Scoort de tiener, dan is hij niet alleen de jongste doelpuntenmaker uit de clubhistorie maar ook de houder van dit record sinds de invoering van de Premiership (in 1992).

Drie minuten voor het laatste fluitsignaal van scheidsrechter Rennie staan de records inderdaad op naam van Vaughan: hij passeert Palace-doelman Gábor Király (met die vreselijke joggingbroek, ook op deze mooie, zonnige dag in Liverpool) en tekent voor de 4-0 eindstand. Het publiek reageert direct met treiterige liedjes aan het adres van Wayne Rooney, nu de op één na oudste doelpuntenmaker in de historie van Everton. Dít kind van de club is persona non grata op Goodison na zijn vertrek naar Manchester United in augustus 2004.

James Milner staat nu tussen James Vaughan en Wayne Rooney in op het lijstje van jongste doelpuntenmakers in de Premier League ooit. Milner scoorde namens Leeds United tegen Sunderland op Boxing Day 2002 op de leeftijd van 16 jaar en 357 dagen.

Gelredome

In juni 2007 zie ik James Vaughan weer spelen. En weer is er iets te vieren: onder het gesloten dak van het Arnhemse Gelredome maakt hij zijn debuut in het team van Engeland-onder-21. Zes minuten voor tijd stuurt bondscoach Stuart Pearce hem de wei in tijdens de tweede groepswedstrijd van het Europees Kampioenschap tegen Italië. De 2-2 eindscore is dan al bereikt, deze keer dus geen droomdebuut voor Vaughan.

In de tussentijd heeft hij de nodige speelminuten gekregen bij Everton en ook voor andere Engelse vertegenwoordigende elftallen gespeeld. Regelmatig pikt hij zijn doelpuntje mee, maar het heeft hem ook flink tegengezeten met een aantal vervelende blessures.

In de aanloop naar het huidige voetbalseizoen loopt Vaughan een nieuwe kwetsuur op, aan zijn schouder. Veel heeft hij nog niet gespeeld dit jaar als trainer David Moyes hem meeneemt naar Alkmaar voor de UEFA Cupwedstrijd tegen AZ.

Het verhaal is bekend: Everton is al zeker van de volgende ronde en houdt een reeks vaste krachten thuis ten favoure van een aantal (piep)jonge spelers, waar onder youngster Vaughan. Everton doet méér dan haar plicht in het koude DSB Stadion en wint met 2-3. Vaughan staat net tien minuten in het veld als hij in de 79e minuut het beslissende doelpunt van de wedstrijd scoort.

Ditmaal geen nieuw record voor James Vaughan zelf, hij is wel weer verantwoordelijk voor een abrupt einde van een record van een ander. Ditmaal het record van AZ na 32 ongeslagen thuiswedstrijden in het Europacupvoetbal.

Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties