De opvolgers van Eddy Merckx

Toen Eddy Merckx in 1978 met wielrennen stopte, moesten de Belgische toptalenten Fons de Wolf en Daniel Willems in zijn voetsporen treden. Een weinig realistische verwachting. Ze werden dan ook niet de gedroomde opvolgers van Merckx.

Daniel Willems

Eddy Merckx hing zijn koersfiets in het voorjaar van 1978 aan de wilgen. De voortreffelijke amateur Daniel Willems (net als de grote Rik van Looy van Herentals) werd in augustus 1978 prof bij IJsboerke. De stijlvolle coureur Fons de Wolf, eveneens geboren in 1956, volgde begin 1979 bij Lano-Boule d’Or. Bij het WK op de weg van 1978 voor amateurs had hij lang alleen voorop gereden. De verwachtingen van met name de Belgische pers waren hooggespannen in het postmerckxistische tijdperk.

Wanneer je de resultaten van de Belgische renners er uit de jaren zeventig eens bij pakt, wordt al snel duidelijk dat de Belgische wielervolgers nogal verwend waren op dat moment. En niet alleen door Eddy Merckx. Ook Roger de Vlaeminck, Freddy Maertens, Lucien van Impe, Michel Pollentier, Walter Godefroot en Frans Verbeeck waren stuk voor stuk toprenners. Johan de Muynck won in 1978 de Ronde van Italië. De Belgische pers van toen zou haar schouders opgehaald hebben voor die ene dag dat Stijn Devolder tijdens de afgelopen Vuelta in de leiderstrui reed. Nu waren de VRT verslaggevers in rep en roer.

Zowel Daniel Willems als Fons de Wolf behaalden in 1979 en 1980 goede resultaten. Zo won Willems de Henninger Turm en de Grote Herfstprijs (zeg maar Parijs - Tours). De Wolf zegevierde onder meer in de Ronde van Lombardije en in vijf Vuelta-ritten.

In 1981 moesten ze er helemaal staan. Een paar citaten uit het begin van jaar, van de Nederlander Theo Koomen bijvoorbeeld: “Willems, al bewierookt voordat hij professional werd … heeft tot heden toch minder overwinningen behaald dan de kenners hadden verwacht. Ontbreekt het hem aan moed?” En de Belgische journalist Eddy Soetaert: “Het jaar 1980 heeft niet de bevestiging gebracht dat Daniel Willems de absolute vaandeldrager van de Belgische wielersport is”. In het voorjaar van 1981 won Willems de Waalse Pijl.

En Koomen over De Wolf, nadat hij in 1981 op schitterende wijze Milaan - San Remo had gewonnen: “De Wolf weet straks of hij in één adem met Eddy Merckx dan wel met Rik van Looy wordt genoemd”. Eddy Soetaert constateerde dat de bescheiden De Wolf soms een gebrek aan karakter werd verweten, maar prees hem omdat hij zichzelf niet tot nationale held wilde verheffen, omdat hij koos voor ‘zwijgzaamheid boven het gebruikelijke geklets’. Met andere woorden: de renner zelf had om alle ophef en verwachtingen duidelijk niet gevraagd.

Het Tourdebuut van de twee in 1981, waar reikhalzend naar was uitgekeken, was min of meer hoopvol. Daniel Willems won voor Capri Sonne twee ritten, maar gaf vlak voor Parijs op na een zware inzinking. Hij stond toen twaalfde in het algemeen klassement. De Wolf (in het fraaie shirt van Vermeer Thijs) begon slecht, maar werd uiteindelijk elfde en kon in de laatste bergrit zowat als enige Bernard Hinault volgen. En dat konden er niet veel in de zomer van 1981.

In 1982 behaalden beide renners nog een aantal uitstekende resultaten. Maar in feite ging hun carrière daarna als een nachtkaars uit. Bij Willems nog wat sneller dan bij De Wolf. Daniel Willems stopte eind 1985 als prof, het jaar waarin Fons de Wolf in Plumelec de start van de proloog van de Ronde van Frankrijk miste, en na 6,8 kilometer al weer naar huis kon wegens overschrijding van de tijdslimiet. Hij koerste nog tot 1990.

Zet het hoofd van Lance Armstrong op het lichaam van Jan Ullrich en je hebt een nieuwe Merckx, zo wordt wel eens gezegd. Het lichaam en de benen hadden de twee Belgische toptalenten wel, al waren het natuurlijk niet de benen van Merckx. Wat betreft het hoofd: “Ik was mentaal nogal een broze”, zei Daniel Willems later tegen journalist Dominique Elshout.

Wat ze niet hadden was blinde ambitie. Het lijkt er op dat het Willems en De Wolf ook ontbrak aan een verstandige omgeving die hen in alle rust naar de top begeleidde. Amper 25 jaar oud waren ze de absolute kopman van hun ploeg. Op hun schouders rustte de zware erfenis van Merckx en een hele generatie toprenners.

Na zijn wielercarrière ging Daniel Willems in verzekeringen. Fons de Wolf werkte in de uitvaartonderneming van zijn vrouw.

Wielrennen

permalink | ga naar reacties |

Reacties