Het Franse nationale elftal en een nooit opgehelderde dopingcontrole

Tien jaar geleden kwam de Franse nationale voetbalploeg tijdens het kerstreces bijeen voor een speciale hoogtestage. Het was meer een familiaire bijeenkomst in de Franse Alpen om de spelers ook privé eens aan elkaar te laten snuffelen. Ze moesten immers een half jaar later samen Frankrijk aan de wereldtitel helpen op het WK in eigen land.

Fabien Barthez

Een grote voetbalfamilie

Veel van de voetballers speelden in het buitenland en hadden behoefte aan wat rust. Bondscoach Aimé Jacquet onderwierp de spelers dan ook niet aan zware trainingen maar aan boswandelingen of skiloopsafari’s. Het speciale trainingskamp bood de spelersvrouwen ook de kans om elkaar beter te leren kennen. De gezinnen gingen samen het veelbelovende 1998 in. Jacquet wilde van de Franse ploeg een grote familie bouwen.

Dopingcontrole

Deze bijeenkomst in Tignes wordt algemeen beschouwd als de basis waarop de Franse ploeg haar victorie wist te bouwen. Minder bekend is een episode tijdens deze stage. Terwijl de spelers zich opwarmden in de bar van het hotel en hun kinderen met elkaar ravotten op een sleehelling, meldde zich een dopingcontroleur bij de balie. Hij was gestuurd door het Franse ministerie van Jeugd en Sportzaken en wilde van zes spelers een plasje voor een out of competition-dopingcontrole. Jacquet was razend, maar kon niet voorkomen dat zes spelers zich moesten melden.

Volgens getuigen verrichte de bondscoach zelf de loting en toeval of niet alleen reservespelers werden getrokken (o.a. Fabien Barthez, Bruno N’Gotty, Reynald Pedros en Florian Maurice).

Deze spelers voelden zich verraden en beschouwden deze daad van de Franse overheid als een aantasting van hun privacy. Pedros moest worden overgehaald om toch aan het onderzoek mee te werken. ‘Ik ben in het algemeen voor dopingcontroles, maar ik vind het erg inopportuun om die tijdens een feestelijke bijeenkomst plaats te laten vinden,’ meende Jacquet op die avond tegenover journalisten. Het feit dat de spelers als misdadigers uit een kring met vrouwen en kinderen werden weggeroepen, werd uiteraard ook in de media belicht.

Jacques Chirac regelt een doofpot

Ondertussen legde de Franse bondsvoorzitter Claude Simonet meteen contact met Jacques Chirac over deze gebeurtenis. De boodschap van de voetbalbobo werd meteen begrepen door de president: het was voor de Franse ploeg onwenselijk dat er tijdens de voorbereiding op dit WK nog meer controles plaats vonden en deze controle kon maar beter vernietigd worden.

Chirac belde meteen de betreffende minister Marie-George Buffet (van de communistische partij) om de controle ongeldig te laten verklaren. Buffet maakte binnen twee dagen haar excuses aan de Franse ploeg en beloofde dat haar ministerie de spelers niet meer lastig zou vallen.

Er zou sprake zijn geweest van een pijnlijk misverstand. De resultaten van het onderzoek zijn zoals beloofd nooit openbaar gemaakt en de monsters voor de zekerheid vernietigd. Maar wat de Franse ploeg bij een onschuldige bijeenkomst in de Alpen te verbergen had, is nooit duidelijk geworden. Een typisch voorbeeld van doofpotpolitiek.

Te hoge hematocrietwaarden

Op het moment dat op de Champs-Elysées de eerste Franse wereldtitel werd gevierd, begonnen de Franse dopingautoriteiten met hun klopjacht in de Tour de France. De voetballers hadden niets meer te vrezen, maar uit andere controles zou blijken dat enkele Franse internationals in de maanden voor en na het WK te hoge hematocrietwaarden in hun bloed hadden.

Sport en politiek · Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties