Zoeken

Ze werd geboren als Ludmila Leonova, en kwam nam in 1988 deel aan de Olympische Spelen voor de Sovjetunie. Met de naam van haar echtgenoot, Narozjilenko, haalde ze de halve finales, maar daar struikelde ze over een horde. In de jaren daarop groeide ze uit tot een topper, met een Europese en Wereld-indoortitel, en in 1991 het goud op het WK atletiek in Tokio. Er werd uitgekeken naar het duel tussen Narozjilenko en de Amerikaanse Gail Devers op de Spelen van Barcelona, maar de halve finale werd opnieuw het eindstation voor de Russische - ze kon niet aantreden vanwege een hamstringblessure.

In het indoorseizoen na Barcelona wordt ze echter betrapt op doping bij een wedstrijd in het Franse Lievin. Er worden sporen van anabole steroïden aangetroffen en Narozjilenko krijg een schorsing van vier jaar aan de broek. Maar twee jaar later wordt die schorsing opgeheven: haar man Nikolaj bekende dat hij de verboden middelen in haar vitaminedrankje had gedaan, om zo haar terug te pakken voor hun echtscheiding. Ludmila was namelijk verliefd geworden op haar manager/coach, de Zweed Johan Engquist.

Op het moment dat de IAAF de schorsing definitief beëindigde, waren de twee al getrouwd en woonden ze al twee jaar samen in Zweden. In juni 1996 kreeg ze het Zweeds staatsburgerschap, en niet veel later gaf het Russische NOC toestemming voor Engquist (zoals ze nu heette) om in Atlanta mee te doen voor Zweden. Ondanks dit lastige voortraject haalde ze eindelijk success op de Spelen: in een spannende finale versloeg ze krap de Sloveense Bukovec, en won eindelijk olympisch goud.

Engquist rechts na het winnen van Olympisch goud.

Na een tweede wereldtitel in 1997 kwam er in 1999 een nieuwe tegenslag voor Engquist. In maart werd borstkanker bij haar geconstateerd, en moest een borstamputatie ondergaan, evenals chemotherapie. Ze maakte dit bekend in een persconferentie, en zegde af voor het WK in Sevilla. Kort voor dat toernooi verscheen ze toch weer op de atletiekbanen, en haalde in Spanje zelfs een bronzen plak. De Spelen van Sydney waren niet meer voor haar weggelegd, ze was te zeer verzwakt om nog met de besten mee te kunnen gaan.

Toch was het voor de 36-jarige niet het einde van haar sportloopbaan. Samen met Karin Olsson begon ze aan een nieuw avontuur: bobsleeën, dat in 2002 voor het eerst Olympisch zou zijn. In 2001 werd het duo vierde op het WK, met volop hoop op een Olympische plak. Maar in oktober 2001 viel het doek: bij een out-of-competition dopingcontrole in Lillehammer werd ze - voor de tweede keer - betrapt op anabolen. Ditmaal gaf ze echter toe die genomen te hebben, en stopte per direct met bobsleeën.

Engquist, die in Zweden ongekend populair was, zeker na haar strijd tegen borstkanker, werd plotseling publiek uitgekotst, en zag zich genoodzaakt met haar man naar Spanje te vertrekken.

Nog 229 dagen tot Beijing 2008.

Atletiek · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking

permalink | ga naar reacties |