Goud kwijt door astma

De pas 16-jarige Amerikaan Rick DeMont was in 1972 de revelatie van het olympisch zwemtoernooi. Totdat zijn astma-medicijnen roet in het eten gooiden.

DeMont had dat jaar al van zich laten horen door het wereldrecord op de 1500 m vrije slag te verbeteren. Ook op de 400 m kon hij aardig uit de voeten, en in München plaatste hij zich voor de olympische finale. De nacht voor die race werd hij wakker van een astma-aanval en nam een tablet Marax om het te stoppen, en enkele uren later nog een. Die pilletjes zouden DeMont opbreken.

In het zwembad won hij in een spannende race van de Australiër Brad Cooper, die hij slechts 0,01 seconde voorbleef. Hij plaatste zich later ook voor de finale 1500 meter, waar hij als wereldrecordhouder natuurlijk tot de titelfavorieten behoorde. Maar hij mocht niet van start gaan: zijn dopingtest na de 400 meter was positief uitgepakt. De Marax die hij had gebruikt bevatte namelijk het verboden middel efedrine. Geen van de Amerikaanse teamdoktoren had dit opgemerkt toen DeMont keurig de medicijnen die hij gebruikte had ingevuld op het daarvoor bestemde formulier.

De organisatoren konden natuurlijk niet anders dan DeMont diskwalificeren, en zijn gouden medaille afnemen. De ploegartsen weigerden echter de schuld op zich te nemen, en gaven DeMont zelf de schuld, hoewel die er altijd eerlijk voor uitkwam Marax te gebruiken. Vele jaren later klaagde DeMont het Amerikaanse NOC nog aan, en wilde dat de organisatie de schuld op zich nam voor het debacle. Dat kwam er nooit van, maar in een schikking werd de zwemmer in ieder geval als olympisch deelnemer bijgeschreven, want dat had het USOC tot 2001 verzuimd.

DeMont's zwemcarrière duurde na de Spelen van 1972 niet lang meer. In 1973 won hij nog de wereldtitel op de 400 m vrij, daarbij als eerste zwemmer ooit onder de 4 minuten aantikkend.

Nog 225 dagen tot Beijing 2008.

Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking · Zwemmen

permalink | ga naar reacties |

Reacties