Oud & Nieuw van 1967-'68 ging voor mij de geschiedenis in als de avond waarop ik hoorde dat Willy Dullens nooit meer zou voetballen. We hadden het gehoord van de clubarts van Sittardia, dat op Oudjaarsdag was afgedroogd bij MVV. Louis Dullens en Nico Mares waren dan wel fit, maar zonder Willy kon de club maar beter worden opgedoekt of samengaan met het al even noodlijdende Fortuna ’54 (hetgeen ook een half jaar later daadwerkelijk zou gebeuren).

Ook op dat gebied was het tijd voor een nieuw elan. Veel zou er in 1968 veranderen en gebeuren. De studentenrellen van Parijs en de moord op Martin Luther King zullen ook in de komende lente herdacht worden, maar vooral ook de vuist van Black Power tijdens de Olympische Spelen in Mexico. Een zeldzame opstand van atleten in een ver land, dat ons alleen via krakkemikkige zwart-wit beelden van de satelliet bereikte. Dat jaar geldt voor velen als een keerpunt.

Is het misschien dat nieuwe elan van veertig jaar geleden, die honger naar de toekomst, die ik mis bij deze jaarwisseling. In de afgelopen weken heb ik me druk gemaakt om een voetbalshirt dat erg veel overeenkomsten zou vertonen met de uitrusting van kruisridders en daarom een provocatie voor moslims zou zijn.

Voor het eerst voel ik mezelf geprovoceerd door een andere religie. Het kruis van St. Joris (inderdaad mijn patroonheilige) krijgt opeens een heel andere lading. Ik herkende het vooral op het hoofddeksel van de bobby’s in Londen of in de stadswapens van Genua of Barcelona als een vredelievend symbool van handel en niet als een agressieve uiting van religieus racisme, zoals een Turkse advocaat beweert. Van dit soort dingen kan ik nu moe worden. En deze vermoeidheid schaadt de honger naar de toekomst, naar vernieuwing.

Er moet wat gebeuren. Wat? Dat weten we nog niet. En hoe dat moet gebeuren ook niet. Maar dat er iets moet gebeuren, is wel duidelijk, als zelfs onze majesteit de brutaliteit heeft om een kerstboodschap op te laten nemen en dagen later uit te laten zenden alsof die rechtstreeks is, waarmee de suggestie werd gewekt dat het aan het hof wel een witte kerst was, terwijl ze zelf aan de dis zat met een oud-minister van een verderfelijk regime. Ze heeft die speech natuurlijk niet vertaald aan tafel in Buenos Aires, ook al zal ze goede bedoelingen hebben met de zinnen:

Grofheid in woord en daad tast de verdraagzaamheid aan. Discussies ontaarden in verharde verhoudingen. In zo’n sfeer worden mensen al snel als groep over een kam geschoren en worden vooroordelen als waarheid aangenomen. (…) Spanningen en conflicten zullen zich altijd voordoen en kunnen ook niet worden ontkend. Voorkomen moet worden dat gekwetste gevoelens omslaan in wanhoop en agressie. Waar het op aan komt is dat grieven worden onderkend en ernstig genomen. (…) In elk geval wordt een gemeenschappelijke inspanning gevraagd voor discipline in de omgang tussen de mensen, het bijstellen van ongenuanceerde oordelen en het doorbreken van negativisme. Dat vergt een instelling van luisteren en leren. Een dialoog wordt mogelijk als allen daadwerkelijk bereid zijn ook eigen zekerheden in de discussie te betrekken.