Zoeken

In het coververhaal van P. F. Thomése (Galianen en Cruijffianen.Van 1568 tot heden) (her)schrijft Thomése de Vaderlandsche Geschiedenis aan de hand van twee bevolkingsgroepen: de volgers van Johan Cruijff (Cruijffianen) en de volgers van Louis Van Gaal (Galianen).

Thomése begint als volgt:

Vroeger, in de mist der tijden, werden ze de Hoekse en Kabeljauwse Twisten genoemd, vervolgens domineerde een tijdlang de strijd tussen de rekkelijken en de preciezen onze vaderlandse geschiedenis, maar tegenwoordig staat vast dat onze oeroude nationale tweespalt van oudsher tot heden wordt bepaald door de twee geestesstromingen die we, met een verwijzing naar beide voormannen, dienen aan te duiden als de Galianen en de Cruijffianen.

En even verder:

Het betreft hier twee levensbeschouwelijke instellingen met elk hun eigen aard en wijze, zonder dat er iemand op het idee kwam deze als zodanig te benoemen. De Galianen en de Cruijffianen leidden al eeuwenlang hun bestaan zonder te weten dat ze tot een van deze twee richtingen behoorden.

Ter verduidelijking, de belangrijkste trefwoorden inzake beide geestesstromingen:

Galianen: traditie, degelijkheid, fatsoen, grondigheid, zuiverheid, gemeenschapszin, rechtvaardigheid, rechtlijnigheid, burgerschap, burgerlijkheid, braafheid, verantwoordelijkheid, ernst, voorspelbaarheid, volgzaamheid, zweep, gezelligheid, leiderschap, werk, trouw, gymnastiek, samenwerking, recht, door zee, soep met ballen, systematiek, administratie, handboeien, christendom.

Cruijffianen: individualisme, opstandigheid, popmuziek, grilligheid, intuïtie, de vrije man, seks, protest, onafhankelijkheid, wereldverbeteraar, experiment, kletsmeier, spel, optimisme, vrolijkheid, hoop, onconventioneel gedrag, onvoorspelbaarheid, onnavolgbaarheid, onberekenbaarheid, onbetrouwbaarheid, durf, risico, kinderlijkheid, kinderachtigheid, vakantie, liefde, onvolwassenheid, verlangen, creativiteit, impulsiviteit.

Het is natuurlijk een zeer vergezochte tegenstelling (ik zou als geschiedenisleraar niet direct de oude lesboeken weggooien) maar het is wel leuk gevonden. En altijd goed voor discussie. Met bovenstaande opsomming kunt u zelf bepalen of u eventueel tot een van de twee kampen behoort.

Ik ga niet alle bijdragen behandelen, maar wil er graag nog twee uitlichten, die van Van Roosmalen (zeer grappig) en die van Koch (zeer goed geschreven).

Van Roosmalen (Een woensdag met Ron Jans) mocht een dagje meelopen met de trainer van FC Groningen. De auteur wilde eigenlijk een dagje meelopen met Louis van Gaal, maar daar had Louis geen trek in.

Dus werd het Ron Jans.

Het is een doldwaze boel daar in Groningen. Jans blijkt een aimabel en sociaal trainer, die graag een praatje maakt met de gewone man/vrouw bij FC Groningen. Wanneer Van Roosmalen de bewuste woensdagochtend om negen uur in de ochtend bij de voetbalclub in het noorden des lands arriveert, maakt hij melding van de volgende ontmoetingen:

Achter een kom pepernoten zat Loekie van de receptie. Ze had een vriendelijk hoofd en werkte al 25 jaar bij FC Groningen. Ze zei: ‘Ron Jans is een prima kerel. Hij zegt altijd “hallo” en af en toe maken we een praatje.’‘Waarover dan?’ vroeg ik. Loekie: ‘Dan vraagt-ie hoe het met me gaat. ’De rest van het baliepersoneel had dezelfde mening. ‘Aan mij vraagt-ie ook wel eens hoe het gaat,’ zei een man in een FC Groningen-kostuum. “Goed,” zeg ik dan. Hebben we toch weer een gesprek gehad.’ Hij sloot af met: ‘Goede man, zijn we hier best trots op.’

Kom daar maar eens om in de Arena.

Ron Jans haalt Van Roosmalen op, en Jans blijkt een aloude Michelstruc te kennen:

Ron maakte met iedereen een praatje en stelde me voor. ‘Dit is Marcel Roosdalen. Hij loopt een dagje mee.’ ‘Ja,’ zei ik. We kwamen ook nog een speler tegen.‘En?’ vroeg Ron. ‘Wat denk je? Speel je zaterdag?’ De speler knikte.‘ Mooi, hè?’ zei Ron toen we er bijna waren. ‘Daarmee prikkel ik ze een beetje.’ ‘Wie was dat?’ vroeg ik. ‘Paul Matthijs?’ ‘Nee, Koen van der Laak,’ zei Ron. ‘Die traint vandaag individueel. Als je dat verschil niet ziet...’

Na een dag van spannende avonturen besluit Roosdalen als volgt:

Ik vertelde dat iedereen in de Euroborg hetzelfde over hem (Jans red.) dacht en dat het me opviel dat de spelers zo rustig waren en zo goed luisterden.

‘Ach,’ zei Ron Jans. ‘Ik geloof dat de mensen wel een beeld van me hebben wat aardig klopt: aardig, vrolijk en sympathiek, maar ik ben vooral een trainer.’

Een bijzondere dag bij Groningen, me dunkt. Maar het is vooral Herman Koch (Over de leegte van een stadion) die laat zien dat literatuur en sportjournalistiek wel degelijk een prachtig verbond kunnen sluiten.

Een confrontatie tussen Galianen of niet? Oordeelt u zelf maar.

Herman Koch is een meester in het zaaien van verwarring, dus of zijn bijdrage nu op feiten is gebaseerd, of dat het fictie betreft, laat ik maar even in het midden. Feit is wel dat zijn verhaal over zijn broer ronduit prachtig is geschreven.

Koch verhaalt over zijn jaloezie jegens zijn zeer getalenteerde voetballende broer (Herman kan naar eigen zeggen totaal niet voetballen) en het tragische einde van de carrière van diezelfde broer. Broerlief had een anger management problem, en dat resulteerde uiteindelijk in zijn totale ondergang.

Lezen dus!

Aan dit nummer van Hard Gras werkten verder ook Hugo Borst (Sparta toen en nu), Michel van Egmond (De voetballer, de vrouw, het kind en de gorilla), Anna Enquist (Terug naar Piet de Vries), Bram de Graaf (Ineke Laseroms, Voetbalvrouw), Henk Spaan (Zo goed was Rinus Michels in het begin nog niet) en Sven Spoormakers (Als hij maar geen wielrenner wordt) mee.

Cruijff of Van Gaal. Hard Gras 57.
Uitgeverij Nieuw Amsterdam, Amsterdam,
Prijs: 7,95 euro