De Halve van Egmond op de Noordpool

De Halve van Egmond wordt traditioneel onder zware weersomstandigheden gelopen. Maar zo erg als in 1985 zal het komende zondag niet snel worden. ‘Het leek of ik op de Noordpool liep.’ In samenwerking met De Pers.

De Halve van Egmond van 1993. ANP Fotoarchief

Door Iwan Tol/ De Pers

Het Parool schreef over een ‘levende kerstkaart’, de Volkskrant hield het op ‘klimatologisch geweld’. Eén ding weet Cees Lansbergen, organisator van de Halve van Egmond, in elk geval zeker: ‘Zo zwaar als in 1985 wordt het nooit meer.’

Dikke sneeuwvlokken, bevroren duinpaden, een snijdende storm en een temperatuur van min zes graden zorgden voor een surrealistisch decor bij de dertiende editie van de halve marathon. Topfavoriet Marti ten Kate herinnert zich dat het de avond tevoren, tijdens de traditionele pastaparty, nergens anders over was gegaan. ‘Welk schoeisel doe je aan? Hoe bescherm je je het beste tegen de kou? Niemand die het precies wist.’

Een dag later bleef Ten Kate zo lang mogelijk op zijn kamer van hotel Bellevue, vlak bij de start, aan de boulevard van Egmond. Pas een paar minuten voor het startschot vloog hij naar buiten om te beginnen aan de halve marathon. Met medelijden bekeek hij de recreanten. Ze stonden te rillen van de kou, bij sommigen hingen de ijspegels al aan hun baarden.

Marti ten Kate zelf. ANP Fotoarchief

Met name in de duinen zagen de atleten nauwelijks waar ze liepen. ‘Ik vroeg me steeds af: loop ik nog goed of ben ik verdwaald’, zou Peter Rusman na afloop zeggen. De Limburger was een nationale subtopper, maar kon vanwege zijn veldloopervaring het beste uit de voeten op het keiharde strand. Reputaties telden niet in deze expeditie, zoveel was duidelijk. ‘Peter was typisch zo’n loper die in dit soort omstandigheden kwam bovendrijven’, aldus Ten Kate.

Op de boulevard van Egmond kwam Rusman als eerste over de finish in een tijd van 1.10.20. Onderweg had hij nauwelijks publiek gezien. ‘Het was net alsof ik op de Noordpool liep’, zei hij. Pas bij de finish zag hij weer mensen en kreeg hij een bos bloemen in zijn handen gedrukt.

Rusman werd in maart van datzelfde jaar nog tweede bij de 20 van Alphen, gevolgd door een persoonlijk record op de marathon, in Rotterdam: 2.14. 52. Verbijsterd reageerde de atletiekwereld toen in september van dat jaar bekend werd dat Rusman zelfmoord had gepleegd. Hij werd slechts 32 jaar.

In 1987 ging er ook iets mis. Nationaal Archief

Atletiek

permalink | plaats reactie |

Reacties