Volleyballers mikken op zevende Spelen

De volleybal-heren proberen zich dit weekend te plaatsen voor Beijing. De zes keer dat Nederland er eerder bij was, ging kwalificatie niet gemakkelijk.

De eerste keer dat volleybal werd gehouden op de Spelen was in Tokio, 1964. Het toernooi zou tien landen tellen, waarvoor de eerste tien landen van het WK van 1962 in principe in aanmerking kwamen. Nederland eindigde in Moskou als twaalfde, maar mocht toch naar Japan. Polen (6e) en Joegoslavië (8e) schreven zich namelijk niet in, en China (9e) was op dat moment niet eens lid van het IOC. In Tokio eindigde Nederland als achtste.

Daarna duurde het 24 jaar voor er weer een Oranje ploeg op het volleybaltoernooi zou verschijnen. Na de start van het Bankrasprogramma doken in 1988 de lange mannen weer op bij de Spelen. Net als nu moest dat via een kwalificatietoernooi, want directe plaatsing (eerste drie WK, of winst EK) zat er niet in. In eigen huis won Nederland het toernooi vrij simpel, en in Seoel werd de ploeg verrassend vijfde.

Ook voor de Spelen van Barcelona, waar een medaille (liefst goud) het doel was moest Nederland via een omweg. Directe plaatsing werd opnieuw niet bereikt, maar werderom mocht Nederland zich in eigen land proberen te kwalificeren. Toch leek het mis te gaan. Na makkelijke zeges tegen China en Egypte lag Polen dwards. De Oost-Europeanen versloegen Nederland in de Rotterdamse Ahoy met 3-0, en kwalificatie leek plotseling ver weg. Tegen Bulgarije moest alsnog de finale van het toernooi gehaald worden, en dat lukte maar nipt: 3-2, na een 1-2 achterstand. In de finale was Polen wederom de tegenstander. Dit keer was Nederland de sterkere, of in de woorden van speler Martin van der Horst: "Ken je die mop van die Polen die naar Barcelona gingen? Die gingen niet!". In Barcelona ging Oranje ook een diep dal, versloeg favorieten Italië en Cuba, en werd uiteindelijk tweede.

Voor de "Centennial Olympics" plaatste Oranje zich wel direct, na een tweede plaats in de World Cup van 1995. Het vervolg van dat verhaal moge bekend zijn. Vier jaar na het goud was het weer zover: een kwalificatietoernooi. Toneel was dit maal het Zuid-Franse Castelnau-le-Lez, of zoals Peter Blangé het destijds omschreef: "een of ander Frans klotendorp". Eigenlijk had Nederland al geluk dat ze daar überhaupt heen mochten, want dat kwam door de afmelding van Mexico. Boze (Franse) tongen beweerden dat dit het werk was de Mexicaanse voorzitter van de internationale volleybalbond, Ruben Acost. Die zou de regerende kampioenen nog een kans hebben willen geven. Enkele weken voor het toernooi leek er weinig sprake van Nederlandse kwalificatie, maar de ploeg groeide naar het toernooi toe, waar het Taiwan, Canada en het gastland versloeg. Plaatsing voor Sydney was een feit, alwaar een eervolle vijfde plaats werd behaald.

De laatste succesvolle kwalificatie was in 2004, voor de vijfde keer op rij. Wederom een alles-of-niets kwalificatietoernooi, en wederom Nederlandse winst. Ditmaal moest Oranje naar Spanje afreizen, om daar met Kameroen, Cuba en Spanje af te rekenen. In Athene ging het Nederland niet voor de wind. Ondanks een geweldige surprise in de openingspartij (winst op vice-wereldkampioen Rusland), werd Nederland pas negende, het slechtste olympische resultaat in jaren.

Gezien de geschiedenis is er dus reden voor optimisme voor Nederlands lange mannen, die alleen met twee winstpartijen morgen en overmorgen nog naar Beijing kunnen.

Nog 210 dagen tot Beijing 2008.

Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking · Volleybal

permalink | plaats reactie |

Reacties