Venus Williams gaat winnen

Venus Williams heeft een academische graad gehaald. ‘Modeontwerpster. En niet zo maar een... Nu mag ik misschien wel koffie halen voor Anna Wintour, als ik geluk heb.’ Een gesprek met Simon Kuper.

Het nieuwe tennisjaar, het tiende dat Venus in de toptien staat, begon gisteren met de Australian Open. Met haar 27 jaar hoort Williams bij de oudjes van de Sony Ericsson WTA tour. De vraag is: hebben zij en haar zus Serena eindelijk hun dominante positie verloren aan een klein Belgisch meisje met een paardenstaart dat Justine Henin heet? En is Venus nu in de eerste plaats modeontwerpster?

Williams is in Madrid om die vragen te beantwoorden tussen het begroeten van andere leden van de familie Williams door. In de ontbijtzaal van het Westin Palace hotel, waar Salvador Dali ooit liep te pronken met zijn tamme ocelot, wordt vanmorgen een familiebijeenkomst gehouden.

Malloten

Altijd als de mensen zeggen dat Venus genoeg heeft van tennis, wint zij Wimbledon even. Was ze tijdens haar overwinning afgelopen juli op een legendarisch hoogtepunt? Ze lacht, (ondanks haar imago lacht Venus veel). ‘Op dat moment dacht ik dat ik waardeloos speelde. Elke avond bestudeerde ik de wedstrijd van die dag en dan dacht ik: dit lijkt nergens naar! Iedereen om me heen zei: ‘Je speelt geweldig.’ En dan dacht ik: ‘malloten!’ Dat is zo gek, die maatstaven die atleten voor zichzelf aanleggen.’

De kelner brengt perziksap, bedoeld om haar wakker te houden na haar nachtelijke vlucht vanaf haar huis in Florida. ‘Dat doe je goed’, verzekert ze hem. ‘Mmmm, koekjes.’

Wordt het winnen van bekers nooit gewoon? ‘Nooit. Het wordt sowieso nooit gewoon om een wedstrijd te winnen. Weet je, ik zou ze eigenlijk allemaal moeten winnen omdat ik er zo opgewonden van word, meer dan de anderen.’ Ze lacht om zichzelf: Williams begint er eindelijk aan te wennen dat ze een perfectionistische workaholic is.

Het is tijd om het delicate onderwerp, Henin, aan te snijden. Tien jaar lang is de norm geweest dat de Williamszusjes als ze gezond zijn en meedoen, iedereen kunnen verslaan. Maar nog voor ik Henin ook maar kan noemen, onderbreekt Williams me: ‘Ik heb het gevoel dat ik me heb kunnen voorbereiden en mijn gezondheid is goed, ik heb er alle vertrouwen in dat ik ga winnen. Als ik tegen anderen speel, slaan ze zo hard ze kunnen, omdat ze wel weten dat ze hun uiterste best moeten doen. Anders krijg ik te veel ruimte om het spel te dicteren.’ Ze geeft een kort lachje: ‘En dat willen die anderen echt niet.’

Maar de briljante Henin versloeg beide zusjes op het US Open. Is zij niet de grootste uitdaging tot nu toe? ‘Ik zie Serena als de grootste uitdaging’, zegt Williams. ‘Als ik tegen haar speel, lijkt het alsof ik tegen mezelf speel.’

Maar Henin is nummer één. Williams antwoordt: ‘Mijn vader zei altijd: Probeer niet nummer één te zijn. Probeer nummer nul te zijn.’

Waarom nummer nul? ‘Nul komt voor één.’

Ze is erin geslaagd om Henin geen woord van lof toe te zwaaien. De zusjes geven hun tegenstanders maar zelden zoveel eer dat ze hun bestaan erkennen.

Nog een Williams

Er komt weer een Williams de ontbijtzaal binnen. ‘Hee, Ish!’ roept Williams. Ze wenkt haar dat ze moet komen en stelt haar aan me voor. (‘Je moet altijd proberen de beleefdste persoon op de wereld te zijn!’ is ook een van haar vaders spreuken.) Na een uitgebreide begroeting gaat het interview door.

Op welke manier hebben de Williamszusjes het tennis veranderd? ‘Ik denk dat onze invloed op de sport is geweest dat we kracht, snelheid en interesse hebben opgewekt. Als we vaak spelen, helpt dat denk ik voor de interesse in het tennis. Iedereen probeert dan zo hard mogelijk te serveren en zo snel mogelijk te spelen en die dingen te doen die, nou ja, je weet wel, die wij doen.’

Er komt een zwarte vrouw met blond haar binnen. ‘Daar is mama!’ schreeuwt Williams.

Mevrouw Williams wordt geknuffeld en dan met Isha samen naar een museum gestuurd. ‘Gedraag je als toerist’, is de opdracht van Venus.

De volgende familiebijeenkomst staat gepland als Williams afstudeert als modeontwerpster in Fort Lauderdale, Florida. Williams klaagt zogenaamd: ‘Als ik wakker word, ga ik meteen aan mijn portfolio werken, de hele dag tot 10 uur ’s avonds. Ik vergeet doktersafspraken, ik vergeet alles omdat ik zelfs ’s nachts de hele tijd aan kleuren denk.’

Er zijn maar weinig atleten van wereldklasse die daarbij nog studeren. ‘Ik denk dat ik de druk wel fijn vind’, geeft Venus toe. ‘Maar ik werk aan die behoefte om constant te presteren. Ik eis te veel van mezelf.’

‘In deze tijd van het jaar,’ zegt Venus, ‘ben ik opgewonden over het reizen en de mogelijkheden. Ik ga liever naar Melbourne dan naar Sydney. Dat is een prettige ontspannende, weinig eisende omgeving.’

Toen ik Venus ooit vroeg naar haar meest memorabele moment op Wimbledon, kwam ze niet met een van haar overwinningen maar met een grapje over haar moeder die zo nodig koekjes moest hebben. Wat is haar favoriete Melbourne-moment? Venus beschrijft een dubbel met Serena. ‘We speelden tegen een team en waren aan het verliezen. Zij lachten ons niet uit, maar ze hadden wel lol en waren aan het winnen en maakten onderling grapjes. En toen zei ik tegen Serena: ‘Kijk dan, ze lachen.’ Williams doet zichzelf na met een fanatieke kreet: ‘We moeten iets doen!’

‘Ik heb Serena in Australië heel vaak terug zien komen als ze aan het verliezen was. Dat is de plaats waar ze alles kan. Maar zij zegt dat ze liever op Wimbledon zou winnen. Dan zeg ik: Ik win al op Wimbledon.’

Het is waar dat Wimbledon hoger staat aangeschreven dan Melbourne. Venus: ‘Ik zou supergelukkig zijn als ik Australië won. Het is een grand-slamtoernooi. Als de mensen je toernooien tellen, slaan ze die heus niet over. Ze zeggen echt niet: ‘Ze heeft acht toernooien gewonnen maar drie daarvan waren in Australië.’

Dan gaat ze ervandoor om Serena te zoeken. ‘Mijn beschermelingetje’, moedert Venus.

Tennis

permalink | plaats reactie |

Reacties