De wielerploegen van 1988

De vorige keer keken we naar de Nederlandse profploegen van 1988. Vandaag nemen we een kijkje over de grens bij de rest van het wielerpeloton.

Den Eddie met lange haren. ANP Fotoarchief.

Tijdens de Tour werd Millar in de Alpen op grote achterstand gereden. In de Pyreneeënrit naar het skistation Guzet Neige ging het gelukkig alweer een stuk beter. Helaas: in de laatste honderden meters volgde Millar samen met medekoploper Philippe Bouvatier de motorrijders die door een agent van het parkoers werden geleid. De als laatste geloste Massimo Ghirotto won zo tot zijn eigen verbazing de etappe.

L’Alpe d’Huez 1988, mét jaren tachtig muziek:

Ondanks de opmerkelijke trilogie van Stephen Roche begon Sean Kelly, kopman van het Spaanse Kas, het jaar als aanvoerder van het FICP-klassement. Dit klassement zou steeds belangrijker worden, omdat de startbewijzen in belangrijke koersen vanaf 1989 afhingen van het aantal FICP-punten per ploeg. Op 1 februari 1988 stonden er met Kelly en Roche zowaar twee Ieren bovenaan de individuele lijst.

Naast Roche zouden er meer toppers tegenvallen in 1988. Moreno Argentin bijvoorbeeld, die net voor de derde keer op rij Luik - Bastenaken - Luik had gewonnen. Hij was het hele seizoen praktisch onzichtbaar, net als de grote Franse belofte Jean-François Bernard, derde in de Tour van 1987. Die moest in Frankrijk de opvolger van Bernard Hinault worden, maar hij bleek achteraf op zijn vijfentwintigste al over zijn hoogtepunt heen te zijn. Bernard zou teveel aandacht hebben voor snelle auto’s en andere geneugten des levens. Hij werd later een luxe helper van Miguel Indurain.

Bernard reed voor Toshiba, de ploeg van sponsor Bernard Tapie met de Mondriaan-truitjes. Daar stond ook een nog onbekende en vroeg kalende Deen onder contract. Ene Bjarne Riis, die al twee jaar zonder veel succes bij bescheiden Belgische ploegjes als Roland en Lucas reed. Bijna vierentwintig jaar oud begon hij het seizoen zonder één enkel FICP-punt. Daarmee behoorde hij op dat moment niet tot de beste vierhonderd wegwielrenners.

Bij de Nederlanders in buitenlandse dienst komen we naast Johan van der Velde (Italië) Mathieu Hermans en Erwin Nijboer (Spanje) en Johan Lammerts (Frankrijk) ook Gerard Veldscholten (Zwitserland) tegen. Veldscholten won in 1988 knap de Ronde van Romandië, vóór de thuisrijders Toni Rominger en Urs Zimmermann. Niet de minsten. Hennie Kuiper reed voor het Belgische Sigma op zijn negenendertigste (!) zijn laatste Tour uit.

Tot slot was er in de uitgave van Wieler Revue een interview met François Lambert, de in 2004 overleden sponsor van ADR. Deze Lambert was zo’n beetje de Karel Aalbers van de wielersport in die dagen. Met ploegleider José de Cauwer en renners als Eddy Planckaert, Fons de Wolf en Jaanus Kuum (toen een ‘potentiële Tourwinnaar’) wilde de visionair de wielerhemel bestormen.

In zekere zin lukte dat. Eddy Planckaert won in 1988 de Ronde van Vlaanderen, Dirk Demol verrassend Parijs - Roubaix en Greg Lemond won voor ADR in 1989 zelfs de Tour. In de seizoensgids van 1988 vinden we een uitgebreide onderbouwing van de bekostiging van de ploeg. Ondanks dat spatte de financiële zeepbel van Lambert na de Tourzege van Lemond uit elkaar.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties