19 januari 1998: de wedergeboorte van Valencia

Elke voetballiefhebber in Valencia kan nog navertellen waar hij was en wat hij deed op maandagavond 19 januari 1998. Op die avond werd een ordinaire competitiewedstrijd gespeeld met een onwaarschijnlijke afloop, die de basis zou vormen voor alle successen die de club uit de sinaasappelmetropool zou meemaken in de volgende jaren, tot de komst van Ronald Koeman afgelopen herfst.

Het was een sensationele overwinning op Barcelona van een ploeg die regelrecht dreigde af te glijden naar de Segunda Division maar dertig maanden later de finale van de Champions League zou spelen. Kortom, een avond om nooit te vergeten.

Valencia staat er zeer slecht voor wanneer de ploeg aantreedt in Nou Camp. De ploeg van Claudio Ranieri verkeert in urgent degradatiegevaar na thuisnederlagen tegen Salamanca en Tenerife en heeft te kampen met een enorme bestuurscrisis. Eigenaar Paco Roig is afgezet als voorzitter door de socios en de steenrijke familie verlegt de aandacht naar een klein clubje in de buurt, Villarreal, met als doel met die club Valencia te overvleugelen. Hoe kan Valencia deze crisis nog bezweren? Barcelona en Valencia, dat is in januari 1998 een wereld van verschil.

De Catalaanse club is net uitgeroepen tot de succesvolste club ter wereld van 1997. De Catalaanse club is in het eerste seizoen onder Louis van Gaal met een ruime voorsprong koploper, maar kan de eigen aanhang toch niet echt overtuigen. Van Gaal heeft moeite om zijn stempel te drukken op de ploeg, waarin nog altijd veel Cruijff-adepten spelen.

De ploeg heeft in de laatste twee competitiewedstrijden kostbare punten verspeeld door telkens een voorsprong in de slotfase uit handen te geven, bij Salamanca en Real Sociedad. In zijn houterige Spaans heeft Van Gaal beterschap beloofd. Daarbij heeft hij de beschikking over de pas gekochte Winston Bogarde als extra slot op de verdediging.

In Valencia wordt met een zekere tegenzin naar deze maandagavondwedstrijd (een noviteit in de Primera Division om meer tv-gelden te genereren) uitgekeken. Vrijwel zeker zal Valencia verliezen in Nou Camp. Een jaar eerder verspeelde de club er een 2-0 voorsprong omdat Ronaldo als een wervelwind te keer ging en Barça een 3-2-zege bezorgde. Wanneer om halftien ’s avonds wordt afgetrapt, kijken de meeste Valencianen in de kroeg met een half oog naar deze voor hun club kansloze missie.

Maar binnen een minuut schiet de pas gekochte Roemeen Adrian Ilie bij de eerste aanval tegen de paal. Dat belooft nog wat. Valencia durft te voetballen en lijkt in niets op een degradatiekandidaat. Barcelona heeft moeite met de tegenstander. Maar na een prachtige actie van Ivan de la Peña komt de thuisploeg via een kopbal van Luis Enrique na een half uur toch op voorsprong. De Valencianen in de tapasbars hadden het wel kunnen voorspellen.

Vanaf nu is Barcelona weer heer en meester op het veld. Dom balverlies van de Argentijn Claudio Lopez in de vierde minuut na rust stelt Figo in staat om Rivaldo vrij te spelen. De Braziliaan faalt niet en zet zijn ploeg op een 2-0-voorsprong. Louis van Gaal springt met notitieblok in de hand op van de bank, zijn assistent Gerard van der Lem lurkt tevreden aan een dikke sigaar, wanneer een paar minuten later Caceres een voorzet van Sergi in eigen doel werkt. Veel Valencianen houden het nu wel voor gezien. De zoveelste afgang in dit seizoen kondigt zich al aan.

Een enkeling neemt nog iets te drinken om het aanstaande verlies weg te spoelen maar staat met de rug naar de televisie. In een andere kroeg wordt het geluid uitgezet. Met nog een half uur te gaan is de wedstrijd gespeeld. De fans in Nou Camp schreeuwen om een invalbeurt voor de door Van Gaal naar de bank verbannen Hristo Stojtskov. Maar de Bulgaar mag alleen maar warm lopen.

Plotseling is er een opleving, wanneer Soria namens Valencia tegen de paal schiet. Er is zowaar een teken van leven en het krijgt een vervolg wanneer invaller Guillermo Morigi een voorzet van zijn landgenoot Claudio Lopez in het doel schiet. Van Gaal kijkt nerveus toe hoe het doodgewaande Valencia opstaat uit het graf. In de kroeg gaat het geluid toch maar weer aan, want Juanfran, Claudio Lopez en Ortega passeren hun tegenstanders alsof die er niet staan. Er ontstaat paniek in de Catalaanse gelederen.

Binnen vijf minuten is het weer raak: Claudio Lopez kopt de bal langs Ruud Hesp (de eerste van een imposante reeks doelpunten van de Argentijn tegen Hesp). Valencia heeft de smaak te pakken en ruikt zijn kans. Van Gaal probeert tijd te winnen door alsnog Stojtskov te laten invallen voor een duidelijk geïrriteerde Rivaldo. Het publiek in Nou Camp begint te fluiten, wanneer Juanfran even later weer op de linkervleugel uitbreekt en Claudio Lopez zijn bewaker Bogarde te snel af is en gelijkmaakt. De Catalanen zijn razend en halen voor de eerste keer witte zakdoekjes te voorschijn om te zwaaien naar Van Gaal.

In Valencia hebben de voetballiefhebbers niet eens tijd om zich in de arm te knijpen om er zeker van te zijn dat ze niet dromen. Want meteen na de herhaling van het derde doelpunt ligt de vierde treffer al in het doel. Ariel Ortega heeft met de sprintsnelheid van wereldrecordhouder Donovan Bailey een dieptepass van Morigi in het doel achterhaald en vervolgens de bal in het doel geschoten.

Binnen veertien seconden na de aftrap staat het 4-3 voor Valencia. Er wordt niet eens meer afgetrapt. Valencia komt met deze overwinning boven de degradatiestreep uit. Maar niemand die daar aan denkt. In laatste twintig minuten heeft de ploeg een kansloze 3-0-achterstand weggewerkt om de eigen aspiraties nieuw leven in te blazen. De binnenstad van Valencia verandert binnen een paar minuten in een luidruchtige chaos van toeterende auto’s, die zich na een uur verplaatst naar de luchthaven om de spelers als helden te onthalen. Dit middernachtelijke feest smaakt naar meer.

En meer zou het worden. Twee weken later wint Valencia, ook op een maandagavond, de uitwedstrijd bij Real Madrid. Anderhalf jaar later wint Valencia na twintig jaar weer de Copa del Rey door o.a. Barcelona twee keer te verslaan in de kwartfinale en Real Madrid met 6-0 af te troeven in de halve finale en vervolgens wint de ploeg ook de Spaanse Supercup, weer ten koste van Barça. In de volgende twee seizoenen staat de club in de finale van de Champions League.

In 2002 wordt Valencia na 31 jaar weer Spaans kampioen. En twee jaar daarna wordt de landstitel weer gewonnen, plus de UEFA Cup en de Europese Supercup. Kortom, Valencia was de toonaangevende club van het Spaanse voetbal in het begin van deze eeuw.

Die overwinning in Nou Camp op 19 januari 1998 heeft Valencia drastisch veranderd. En voor Van Gaal was dit verlies het begin van het einde van zijn Catalaanse romance.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties