De Dood en de Spelen (1)

Na de Slag bij Marathon (490 voor Christus) zou volgens de legenden de bode Phidippides de eerste marathonloper zijn geworden. De verhalen over de precieze afstand die hij liep verschillen, maar in alle varianten vindt de held na het overbrengen van zijn boodschap de dood. Ook in de geschiedenis van de moderne Olympische Zomerspelen vonden drie atleten bij het sporten de dood. De eerste onder hen was, toeval of niet, een marathonloper.

De Portugees Francisco Lázaro was in 1912 de beste langeafstandsloper van zijn land, en had in 1910 nog de marathon van Lissabon gewonnen. Op de dag van de marathon was het warm, en Lázaro meende beter te kunnen presteren als hij weinig zou zweten. Hij smeerde daarom zijn lichaam in met vet. Dit plan had echter een averechts effect, en na het halve-marathon-punt viel hij een aantal keren, en zwalkte over het parcours. Na zo'n 30 kilometer stortte Lázaro tenslotte ter aarde, om niet meer overeind te komen.

Een dokter was snel ter plaatse, en het duurde niet lang voor de bewusteloze hardloper naar het Seraphim-ziekenhuis werd vervoerd. Hij had op dat moment een lichaamstemperatuur van ruim 41 graden. De hele avond en nacht werd Lázaro verzorgd, maar tevergeefs. Hij overleed rond 6 uur 's ochtends, een schok voor de sporters en het publiek.

Het weekend daarop werd een herdenkingsbijeenkomst gehouden in het Olympisch stadion voor zo'n 23.000 belangstellenden, en er werd zo'n 3.800 dollar ingezameld voor Lázaro's nabestaanden. Tevens werd een monument geplaatst op het keerpunt van de race, in Sollentuna. Ook in Portugal was de aandacht voor het overlijden van de loper groot: duizenden stonden langs de route van zijn begrafenisstoet.

Nog 201 dagen tot Beijing 2008.

Atletiek · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking

permalink | plaats reactie |

Reacties