De voetbalmacht van de G-14

De G-14 houdt op te bestaan. Dat heeft voorzitter Jean-Michel Aulas vorige week bevestigd. Deze vrijmetselaarsloge van Europese topclubs werd in 2000 in het leven geroepen om de macht van enkele topclubs te doen gelden binnen het Europese clubvoetbal. Deel één van een grondige analyse.

De G-14 zelf, verspreid over Europa

In de jaren voor de eeuwwisseling zorgden de topclubs van de G-14 (met overigens achttien leden) ook al voor een drastische hervorming van de Europese Clubtoernooien. Met name door de nieuwe Champions League en de UEFA Cup (vanaf 1999) zijn de verhoudingen drastisch veranderd. De rijke clubs zijn in tien jaar zo rijk geworden dat aan hun heerschappij in de komende jaren niet meer hoeft te worden getwijfeld. De ontbinding van de G-14 zal daar niets aan kunnen veranderen.

Maar hoe zit het met de positie van de Nederlandse clubs? En hoe groot zijn de verschillen tussen de clubs uit de traditionele toplanden en de rest van Europa nu echt geworden? Allemaal vragen, waarover flink kan worden gespeculeerd, maar uiteindelijk gaat het om de feiten. Hier zijn die feiten.

Voetbalkruimels

Eerst maar even een paar droge gegevens. In de komende maand begint het Europese voetbalseizoen aan de knock-outfase. Er zijn nog 48 clubs in de twee toernooien actief en deze clubs komen uit zestien verschillende landen, waarvan er negen tenminste nog een vertegenwoordiger in de Champions League hebben.

Dit duidt op een redelijke geografische spreiding van het deelnemersveld, maar van de 48 clubs komt meer dan de helft uit de vijf traditionele toplanden Engeland, Spanje, Italië, Duitsland en Frankrijk. In de Champions League leveren deze vijf landen zelfs drie kwart van de deelnemers. In feite zijn de kruimels voor de rest.

Toch is er een interessante ontwikkeling waarneembaar, want enkele landen in de subtop als Portugal, Griekenland en Schotland zijn dit jaar met maar liefst drie clubs in de strijd gebleven en ook Turkije heeft in beide toernooien nog één vertegenwoordiger. Rusland, Noorwegen en Zwitserland hebben nog twee clubs in de UEFA Cup. Kortom, de clubs uit deze landen worden sterker en nemen op hun beurt weer afstand van de nog zwakkere landen.

Nederland kent een verschrikkelijk seizoen met slechts één overwinteraar, maar op basis van de afgelopen jaren hoort ons land zeker nog tot de subtop. Van 2004 tot vorig jaar was Nederland de aanvoerder van deze landen, maar die positie wordt wel verkwanseld als deze neergaande lijn in de komende jaren wordt doorgetrokken.

In dit jaar hebben dus zestien landen tenminste nog één ploeg in de strijd. Voor Zweden is het zelfs de eerste keer sinds de hervorming van de Champions League en de UEFA Cup in 1999. Maar toch is er niet echt sprake van een bredere geografische spreiding ten opzichte van de afgelopen jaren, want van 1999 tot 2004 waren er meer landen vertegenwoordigd in beide toernooien. In het voorjaar van 2004 waren dat er maar liefst negentien, zoals valt op te maken uit dit staatje:

Het moge uit deze cijfers duidelijk worden hoe sterk de toplanden zijn vertegenwoordigd na eerste schifting in de twee toernooien. En ook hoe de krachtsverschillen tussen de toplanden en de subtoppers is komen te liggen. Sinds de UEFA Cup ook met een groepsronde werkt, zijn de toplanden er nog beter uitgesprongen, maar hebben ook de subtoppers een groter aandeel in het toernooi gekregen. De meeste kleinere landen zijn dan echt van het toneel verdwenen.

Vanaf 1999 hebben 27 landen het geluk mogen proeven van een club die de eerste fase van een van beide toernooien wist te overleven. Ook uit dit gegeven zou de conclusie getrokken kunnen worden dat het wel goed zit met de spreiding in het Europese clubvoetbal.

Er zijn echter maar acht landen die elk jaar tenminste één ploeg zagen overwinteren. Griekenland en Turkije ontbraken één keer op het appel (toevallig allebei in 2006), net als Schotland. Deze elf landen maken in feite in het Europese clubvoetbal de dienst uit. Van de andere zestien landen maakt alleen Zwitserland een stabiele indruk in de UEFA Cup (10 kwalificaties in 9 seizoenen, plus de stunt van Basel in de Champions League in 2003). Noorwegen, Oekraïne, België en Oostenrijk waren in de beginjaren van de nieuwe Champions League in staat om een ploeg bij de laatste zestien te krijgen, maar dat lijkt nu een utopie.

In het tweede deel wordt bekeken hoe groot de macht is van de G-14. En dat staat hier.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties