Zoeken

Pedro Horrillo doet door zijn studie filosofie denken aan de hoofdpersoon uit De Proloog van Bert Wagendorp. De romanfiguur die de proloog van de Tour moest winnen was ook een denker, eerst mens en dan pas renner. Hij werd belachelijk gemaakt door zijn ploegleider vanwege zijn koffer vol met boeken. ‘Laat het nadenken maar achterwege, daar ga je alleen maar langzamer van fietsen’. Dit was ook de wielerwijsheid van Javier Minguez, de vroegere ploegleider van Horrillo.

De Spanjaard is ook sociaal betrokken. Zo liep hij in 2003 mee in een demonstratie tegen de oorlog in Irak. Horrillo: “Het klopt dat wij in wezen menselijke reclameborden zijn. Het klopt dat onze sponsors er misschien wel geen belang bij hebben zich te mengen in politieke zaken, maar als het gaat morele zaken zou de merknaam geen rol mogen spelen.” Tot zijn schrik ontdekte de renner dat de oorlog in Irak voor de meeste van zijn collega’s vooral een ver van mijn bed show was.

Eerder was ik al een beetje fan van Marco Pinotti, de Italiaan die tegenwoordig bij Team High Road fietst. Zijn briefwisseling met journalist Gijs Zandbergen, Verlangen naar de Giro, is een paar jaar geleden ook in boekvorm verschenen. Net als zijn Spaanse collega komt Pinotti over als een intelligente en oprechte jongen voor wie er meer is in het leven dan fietsen alleen. Het verlangen om deel te nemen aan zijn Ronde van Italië is inmiddels bevredigd.

Tijdens de afgelopen Giro gunde Pinotti op bijna aandoenlijke wijze de ritzege aan het Colombiaantje Luis-Felipe Laverde. In de zesde etappe kwamen ze samen voorop te rijden. Pinotti ging vol voor de roze trui die hij ook daadwerkelijk een paar dagen zou dragen. Laverde mocht daarom van de Italiaan de etappe winnen, maar hij had zich zo ingespannen om de ontsnapping te laten slagen dat Pinotti de Colombiaan zowat over de streep moest duwen om hem te kunnen laten winnen.

Fan was ik ook van Marco Pantani. Met een beetje fantasie was hij een vrijheidsstrijder, hoe dik zijn bloed ook geweest mag zijn. Een renner die nog onbevangen de cols opvloog, maar wel met papieren vleugels, een beautiful loser. Een groot denker was Pantani niet. Eerder een renner zoals ploegleider Minguez zich gewenst zal hebben. ‘Het hoofd van een wielrenner dient alleen om er een helm op te zetten’. Pantani, voorlopig de laatste der mythologische renners, heeft zijn vlucht niet overleefd.

Nog langer geleden was ik een beetje fan van Peter Winnen. De oud-renner is misschien meer nog dan Horrillo gezegend met de gave van het woord. Als kind moet ik onbewust al zijn prettig beschouwende blik op het wielerleven herkend hebben. Een tijdje geleden ontdekte ik toevallig dat we ook nog op dezelfde school hebben gezeten, ik lang na hem, maar dat is weer een ander verhaal. Winnen ging zijn ervaringen in het peloton pas veel later opschrijven en publiceren, maar als renner was hij eigenlijk al een beetje toeschouwer op de fiets.

Pedro Horrillo, toeschouwer met rugnummer in de Ronde van Spanje, deelt met Winnen het oog voor detail: “Bij het passeren van het kleine veld zonnebloemen, wierp één van de renners met verachting zijn bidon … Het ongeluk wilde dat de bidon met kracht boven op één van de trieste zonnebloemen landde, het zou zelfs zo kunnen zijn geweest dat die één van de allerzwakste trof. De zonnebloem schommelde misschien wel voor de laatste maal en terwijl hij omviel verwenste hij de renners, de Vuelta en de onbekende die zijn beul was.”

O ja, we doen hier aan sporthistorie. Het voorval met de zonnebloemen vond plaats in de Vuelta van 2003, waarschijnlijk tijdens de elfde etappe. Erik Zabel moet de winnaar van de dag zijn geweest. De werper van de bidon zijn we helaas nog niet op het spoor.