Zoeken

De discussie of een Nederlandse stad een gooi moet doen naar de Olympische Spelen is weer hot. In 1992 ging het echter mis, net als in 1947. Ruim zestig jaar geleden verzocht burgemeester D’Ailly namelijk ook al om toewijzing der Spelen. Maar dan wel op een niet-Amsterdamse manier: “Met enige schroom, aangezien Amsterdam de andere candidaten niet voor het hoofd wilde stoten.”

Wederopbouw

Op 17 mei 1947 stond het volgende nieuws in de kranten:

Amsterdam stelde zich kandidaat om daarmee de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog te versnellen. De heer Van Heemskerck van Beest was in Amsterdam hiervoor verantwoordelijk en reisde daarom mee naar het congres in Stockholm. Daar maakte Amsterdam ambitieuze plannen bekend.

Indien de Olympische Spelen zouden worden verkregen, zou het Olympisch Stadion van 50.000 naar 78.000 plaatsen worden uitgebreid. Ook zou er een zwemhal komen voor 20.000 toeschouwers. Tot slot was nagedacht over de onderkomens van de sporters. In een wervend boekje stond: ‘Het huizenprobleem wordt op de meest radicale manier opgelost. Een speciaal Olympisch Dorp zal worden gebouwd om de deelnemers onder te brengen.’

De Olympische Spelen dienden dus een groter doel dan alleen een sportfeestje: ze moesten een beslissende invloed uitoefenen op de infrastructuur van de stad. Zo was het ook gegaan in de eerste helft van de twintigste eeuw. Zowel in 1912 als in 1928 zorgde de bouw van een groot sportstadion er namelijk voor dat Amsterdam een beslissende stap maakte in zijn geschiedenis.

Burgemeester D’Ailly zelf

Onzichtbare veranderingen

Precies een eeuw geleden was in de Amsterdamse gemeenteraad een discussie om een einde te maken aan de versnippering van sportvelden. Er moest een groot stadion komen om ruimte te bieden aan de nieuwe vorm van massarecreatie, zowel voor de actieve als passieve sport. Daarom werd in 1913 de eerste steen gelegd voor Het Stadion aan de Amstelveenseweg, tegenover waar nu het Olympisch Stadion is. De toenmalige verantwoordelijken voelden dat er iets voor altijd veranderd was aan hun stad:

“Nederland wordt verrijkt met een stadion dat de vergelijking met dergelijke in het buitenland kan doorstaan. Voor Amsterdam is dit feit van zoo grote beteekenis, omdat onze goede stad meer nog dan tot nu toe zich wereldstad zal kunnen noemen; voor ons land, omdat een instelling als ons stadion beloofde te worden, zoo geschikt is om onze jongens op te voeden tot krachtige, gezonde menschen.”

Het Olympisch Stadion in 1948

De volgende stap was de organisatie van de Olympische Spelen van 1928, het grootste evenement dat ooit in Nederland was geweest. Met de bouw van het Olympisch Stadion deed Amsterdam de volgende stap in zijn ontwikkeling. Architect Jan Wils schreef al voor de opening:

‘Het mag niet ontkend worden, dat de oude steden wel groote moeilijkheden bieden voor het omvormen in den geest van der nieuwe behoeften en dat slechts in hoogst enkele gevallen een oud stadsdeel zal kunnen worden gemaakt tot een nieuw geheel, passend aan de eischen van dezen tijd.’ Met het nieuwe stadion voldeed Amsterdam aan de eisen van zijn tijd.

En ook in 1947 hoopte Amsterdam door de Olympische Spelen op een grote verandering. Het ging alleen niet door, omdat Helsinki de gelukkige werd. Amsterdam haalde drie stemmen. Alle olympische ambities waren daarmee voorbij.

Nog 195 dagen tot Beijing 2008.

Olympisch Stadion Amsterdam · Olympische Zomerspelen · Sport en politiek

permalink | plaats reactie |