Feyenoord: altijd lachen

In de columntwist De Klassieker is het vandaag de beurt aan Ajacied Menno Pot.

Voetbalhumor. ANP Fotoarchief

Beste Jurryt,

Ik vermoedde het al langer, maar nu weet ik het zeker: ik ben penvriend geworden met de aardigste Feyenoorder van de hele wereld. Volgens mij zou je zelfs na een stevige nederlaag tegen Ajax nog bereid zijn om een rondje door de hele Amsterdam ArenA te maken en iedereen van harte te feliciteren met de zege.

Het spijt me: ik ben van lager allooi. Ik ben vóór Ajax, maar daarnaast ook absoluut en onvoorwaardelijk tégen Feyenoord (behalve, om praktische redenen, als jullie tegen PSV spelen). Ik hoop altijd hartstochtelijk dat jullie verliezen, zeker ook in Europees verband, al was het maar vanwege de beelden na het laatste fluitsignaal.

In geen stadion kan zo’n prachtige, doffe verslagenheid hangen als in De Kuip. Ajacieden bálen wel van nederlagen, maar zijn er meester in om na afgangen doodleuk afstand te nemen van hun club: “Nou, dan gaan we niet de Champions League in, stelletje soepstengels. Scheelt ons weer zes avonden ergernis.”

Favoriet

Eén van mijn favoriete Klassiekers blijft die van 17 april 2005, die keer dat we van meneer Opstelten het uitvak van De Kuip niet in mochten en de hele wedstrijd op het stadionplein in een kooi moesten staan. Feyenoord kwam tien minuten voor tijd met 2-1 voor, maar dankzij twee goals in de slotminuten wonnen we toch weer.

Na de samenvatting zoomde de NOS-camera in op de tribune, en vond daar een vader (wezenloze blik, rode ogen) en zijn zoontje, dat tranen met tuiten huilde. Wéér niet. Wéér die rotneuzen, met hun mietjes van spelers, en hun klote-ArenA, en hun aftandse ouwe rotstad, waar al die miljoenen toeristen natuurlijk alleen maar heen gaan omdat ze het veel leukere Rotterdam niet kunnen vinden.

Overlijden

Je had bijna mijn vroegtijdig overlijden op je geweten gehad, Jurryt. Ik heb op jouw aanraden die KRO-reportage over Feyenoorders bekeken, en ik dacht dat ik erin zou blijven.

Ik dacht dat wíj meelijwekkend waren, met die anti-Feyenoord sentimenten van ons, maar zoals altijd is het bij jullie weer net een stapje kanslozer: neem die gozer die als favoriete vrijetijdsbesteding dvd’s met nederlagen van ‘020′ bekijkt… Ajacieden kijken daar geamuseerd naar: bestáát dit?

Tattoo

En dan die kale gek met een tattoo van Van den Herik op zijn been. Ik bedoel: Jorien van den Herik! Er zijn 42.000 mensen met een Ajax-seizoenkaart, en daarnaast nog 70.000 leden van de supportersvereniging en weet-ik-hoeveel houders van een Ajax-club card, maar ik durf de weddenschap best aan dat daar geen enkele persoon tussen die het hoofd van John Jaakke op zijn been heeft laten tatoeëren.

In welke grot de KRO deze figuren heeft opgeduikeld? Ook ik zou het niet weten, en ik wil ook best geloven dat niet elke Feyenoorder zo is, maar ik ben vaak genoeg in De Kuip geweest om ervan overtuigd te zijn dat deze types in elk geval niet zeldzamer zijn dan Feyenoord-supporters zoals jij.

Die intens treurige, eeuwige underdog-tragiek… Je kan anderhalve maand tegen me aan ouwehoeren, maar ik vind het toch echt typisch Feyenoord.

Kapot

Stel dat we zondag van jullie verliezen (wat zelfs in onze slechtste jaren zelden gebeurt, dus nu vermoedelijk ook niet). Dan vinden we dat erg en zal het gekrakeel wel weer losbarsten in de ArenA. Maar toch zullen we er nooit zo intens kapot van zijn als jullie van een nederlaag tegen ons. Met die gedachte kunnen we ons altijd troosten.

Mazzel!

Menno

De Klassieker

permalink | plaats reactie |

Reacties