Zoeken

Zoals elk weekend was er van alles gepland voor 31 januari en 1 februari 1953. In De Leeuwarder Courant stond het volgende speelschema voor de landelijke divisies in het voetbal en hockey, plus het programma voor Noord-Nederland.

Maar op zondagochtend 1 februari ontwaakte Nederland met het nieuws dat in Zeeland en Zuid-Holland de dijken waren doorgebroken, alhoewel toen nog onbekend was dat er ruim 1.800 mensen waren verdronken. Sport was opeens niet zo belangrijk meer.

Militairen werden opgeroepen om eerste hulp te bieden, waardoor veel voetbalclubs spelers misten dat weekend. Zo ook in Deventer bij Go Ahead (sinds 1971 beter bekend als de Go Ahead Eagles).

De Deventer voetballers Hölscher, Marijn en Ligtenberg waren militair en werden daarom meteen opgeroepen om naar Zeeland te komen. Omdat opeens belangrijke spelers misten, maar vooral omdat voortgang van de competitie na zo'n drama geen prioriteit had, diende Go Ahead bij de KNVB een verzoek in om de wedstrijd van zondag uit te stellen. Hieraan werd echter geen gehoor gegeven. Een vergelijkbaar verzoek van PSV aan de Voetbalbond werd eveneens terzijde geschoven.

In het boek 1913-1993, 80 jaar PSV van Wim Wich staat hierover: ‘De bondsfunctionarissen achtten op dat tijdstip geen termen aanwezig om de wedstrijd af te gelasten.’

De woede om dit besluit was enorm. Want hoe haalde de bond het in zijn hoofd om voetbal belangrijker te vinden dan een nationale ramp?

Een slechte beurt

Kick Geudeker leidde in die jaren het tijdschrift Sport en Sportwereld. In het nummer van 2 februari knalde zijn woede van de voorpagina:

‘De KNVB heeft weer eens een slechte beurt gemaakt door Zondagmorgen, toen reeds vroeg in de ochtend bekend werd welke ontzettende ramp ons land had getroffen, niet aanstonds alle wedstrijd af te gelasten. Terwijl langs onze kusten en aan de dijken der polders vele duizenden landgenoten een heldhaftige, soms helaas wanhopige strijd streden, om het woedende water te keren, terwijl landerijen onderstroomden en vele gezinnen in doodsnood verkeerden, vermocht de KNVB geen ander devies te geven dan: Er wordt gevoetbald.’

Een week later legde de KNVB wél het voetbal stil, maar toen was het al te laat.

Vanaf dat weekend maakte de bond blunder op blunder. De KNVB weigerde namelijk medewerking te geven aan een benefietwedstrijd van Nederlandse profs tegen Frankrijk. In die tijd bestond hier het amateurvoetbal, waardoor Nederlandse profspelers alleen maar in het buitenland konden spelen. Als straf werden deze voetballers door de KNVB uit het Nederlands Elftal gegooid en volkomen genegeerd. Zelfs voor zo´n benefiet weigerde de bond de principes van het amateurisme opzij te schuiven. Dat het om geld ging voor de nabestaanden van de 1.800 doden speelde niet. En het werd nog erger.

Eerdergenoemde profspelers dienden een tweede verzoek in voor een benefietwedstrijd en wel in Antwerpen. Dat zou gebeuren in samenwerking met het Rode Kruis, maar de wedstrijd ging niet door, omdat de KNVB moeilijk bleef doen. Het Rode Kruis miste daardoor een ton aan inkomsten.

Wij zien geen enkele reden om hier het voetbal af te lasten

Helemaal idioot werd het toen de Voetbalbond de profs van het Oostenrijkse Rapid Wien uitnodigde om voor het Rampenfonds tegen het Engelse Middlebrough te spelen. De voetballiefhebbers begrepen er toen helemaal niets meer van. Waarom mochten de Nederlandse profs niet spelen om geld op te halen voor het Rampenfonds, maar de buitenlandse profs wél? Enkele weken na de Ramp had de KNVB zich dus volkomen belachelijk gemaakt.

O ja: uiteindelijk gingen er toch ruim 25 wedstrijden uit de Eerste Klasse niet door dat weekend. Dat was echter vooral vanwege de storm. Go Ahead en PSV speelden wél. De ploeg uit Deventer speelde gelijk en PSV verloor.