Zoeken

Al twee jaar na Barcelona trad het Dream Team II op, bij het WK in Toronto. Hoewel er behoorlijk wat toppers in de ploeg zaten, zoals Shaquille O'Neal en Reggie Miller, waren het meer aanstormende talenten en oudgedienden. De resultaten waren er niet minder om: alle acht partijen werden met ruim verschil gewonnen, en in de finale werd Rusland met 137-91 afgedroogd.

Bij de Spelen van Atlanta keerde een aantal van de oorspronkelijke Dream Teamers terug op de Spelen: Barkley, Malone, Pippen, Robinson en Stockton. Deze groep werd aangevuld met Penny Hardaway, Grant Hill, Reggie Miller, Hakeem Olajuwon, Shaquille O'Neal, Gary Payton en Mitch Richmond. Voor het thuispubliek trok het Dream Team III volle zalen, maar echt sprankelend wilde het niet worden. Hoogtepunt was misschien wel de rust van de basketbalfinale. Muhammad Ali kreeg daarin een vervanging uitgereikt voor de medaille die hij in 1960 in het water zou hebben gegooid. De NBA-sterren verdrongen elkaar om met de bokser op de foto te mogen.

Bij de Wereldkampioenschappen van 1998 stond er geen NBA-team klaar, want de profliga kende dat jaar een "lockout" - een staking. Uit lagere competities en uit het buitenland werd nog een ploeg bijeengeraapt, die in de halve finale door Rusland werd afgestopt en als derde eindigde. Voor Sydney stond het Dream Team IV klaar, met behoorlijk wat toppers aan boord, waaronder drie van de vijf spelers van het All-NBA First Team: Kevin Garnett, Gary Payton en Jason Kidd. En voor de derde achtereenvolgende keer ging het goud naar de V.S., maar met heel wat meer moeite dan in Barcelona en Atlanta. In de halve finale werd, net als in 1992 en 1996, tegen Litouwen gespeeld. De Amerikanen zwijnden toen Sarunas Jasikevicius in de laatste tellen van de wedstrijd een driepunter miste bij een stand van 83-85. Ook in de finale bleef Frankrijk lang angstvallig dichtbij. De media waren het er over eens: de naam Dream Team kon niet meer gebruikt worden voor de Amerikaanse ploeg.

De jaren daarop zakte het Amerikaanse basketbal weer af naar het niveau van voor 1992. Een tweederangs NBA-ploeg werd op het WK van 2002, voor eigen publiek (Indianapolis) nota bene, slechts zesde. Op de Spelen van Athene kwam het dieptepunt. Voor het eerst in de Olympische geschiedenis verloor een Amerikaanse ploeg meer dan 1 wedstrijd, maar liefst drie. Puerto Rico kleineerde de half-landgenoten met bijna 20 punten verschil, Griekenland was ook niet ver van een zege, Litouwen pakte revanche voor de nederlaag van 2000, en in de halve finale knikkerden de Argentijnen Amerika uit het toernooi. Beschaamd droop USA Basketball af met het brons.

Hoewel je deze prestaties als een teloorgang van het Amerikaanse basketbal kunt zien, zijn de successen van de buitenlandse teams juist te danken aan het Dream Team van 1992. De NBA was zich begin jaren '90 duidelijk op het buitenland aan het oriënteren, en sterren als Michael Jordan genoten wereldwijde bekendheid. Het Dream Team bleek een ideaal promotiemiddel, en inspiratiebron voor jonge spelers. Hoewel er in de MLB en NHL meer buitenlanders spelen, telt de NBA meer niet-Amerikanen dan ooit. En het verlies van de Amerikanen in 2004 (en bij het WK van 2006) tekent de groei van het internationale basketbal. LeBron James, Kobe Bryant en Amere Stoudamire kunnen hun borst voor Beijing natmaken. Er is hoop: de eerste niet-Noord-Amerikaanse MVP (meest waardevolle speler) uit Europa, Dirk Nowitzki, moet zich nog plaatsen met Duitsland.

Nog 192 dagen tot Beijing 2008.

Basketbal · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking

permalink | plaats reactie |